Biochemie is niet van de ene op de andere dag ontstaan. Het werd gebouwd op de ruggen van vasthoudende wetenschappers die bereid waren naar troebele vloeistoffen te staren totdat ze in heldere kristallen veranderden. John Howard Northrop was een van deze mensen.
Northrop, geboren in Yonkers, New York in 1891, werd een centrale figuur bij het definiëren van wat enzymen werkelijk waren. Vóór zijn werk waren enzymen mysterieuze biologische katalysatoren. Mensen wisten dat ze bestonden omdat het leven van hen afhing. Maar niemand kende hun chemische structuur. Was het het eiwit? Een lipide? Iets heel anders?
Northrop heeft zijn hele leven geprobeerd deze vraag te beantwoorden. Hij stierf in 1987 in Wickenberg, Arizona, maar zijn Nobelprijs voor de Scheikunde uit 1946 blijft zijn bepalende erfenis. Hij deelde het met James B. Sumner en Wendell M. Stanley. Het citaat was raak: voor de succesvolle zuivering en kristallisatie van enzymen. Deze daad alleen al bewees hun chemische aard.
De oorlogsjaren en de zoektocht naar structuur
Het pad van Northrop was niet lineair. Hij behaalde zijn doctoraat in de scheikunde aan de Columbia University in 1915. Toen brak de Eerste Wereldoorlog uit. Hij diende als kapitein bij de Chemical Warfare Service van het Amerikaanse leger.
De focus van zijn militaire onderzoek was fermentatie. Vooral de productieprocessen van aceton en ethylalcohol. Het was praktisch werk. Oorlog had brandstof nodig. Er waren voorlopers van explosieven nodig. Maar het liet hem ook kennismaken met de werking van biologische reacties.
Deze ervaring veranderde zijn focus. Hij wendde zich tot enzymen die belangrijk zijn voor de spijsvertering en ademhaling. Dit waren de motoren van het leven. Niettemin bleef hun chemische identiteit een zwarte doos. Het onderzoek van Northrop bleek een hard feit: enzymen gehoorzamen aan de standaardwetten van chemische reacties. Ze waren geen magie. Ze waren materie.
Het onbekende kristalliseren
De doorbraak vond plaats in 1930. Northrop kristalliseerde pepsine. Pepsine is een spijsverteringsenzym dat voorkomt in maagsap. Het breekt eiwitten af. Vóór dit moment was pepsine een rommelige, oplossende klodder. Door het in een kristalrooster te dwingen, liet Northrop zien dat het een eiwit was.
Hiermee werd een enorme wetenschappelijke controverse opgelost. Als het kon worden gekristalliseerd zoals zout of suiker, had het een gedefinieerde moleculaire structuur. Het was een vaste chemische entiteit, geen vage biologische kracht.
Daar stopte hij niet. Met soortgelijke chemische isolatiemethoden behaalde hij in 1938 opnieuw een primeur. Hij isoleerde het eerste bacteriële virus, de zogenaamde bacteriofaag. Hij bewees dat het een nucleoproteïne was. Dit was het cruciale verschil. Het overbrugde de kloof tussen eenvoudige eiwitten en complex genetisch materiaal.
Voorlopers en de alvleesklier
Northrop’s werk strekte zich uit tot inactieve vormen van enzymen. Dit zijn biologische tijdbommen die wachten op de juiste trigger.
Hij hielp bij het isoleren en produceren van pepsinogeen in kristallijne vorm. Pepsinogeen is een inactieve voorloper van pepsine. Het zit onschadelijk en sluimerend. Wanneer het zoutzuur tegenkomt, verandert het in actieve pepsine. Dit mechanisme beschermt de maagwand tegen zijn eigen vertering.
Hij werkte ook aan spijsverteringsenzymen in de pancreas. Trypsine en chymotrypsine spelen een sleutelrol bij het afbreken van voedsel in de dunne darm. Northrop isoleerde hun inactieve voorlopers: trypsinogeen en chymotrypsinogeen





















