De bemanning van NASA’s Artemis II -missie is officieel de ‘invloedssfeer’ van de maan binnengegaan. Deze cruciale mijlpaal betekent dat de zwaartekracht van de maan de dominante kracht is geworden die op het Orion-ruimtevaartuig inwerkt en de aantrekkingskracht van de aarde overtreft.
Na vier dagen en zes uur reizen bevindt het ruimtevaartuig zich momenteel op ongeveer 39.000 mijl (62.800 km) van de maan en 232.000 mijl (373.400 km) van de aarde. Deze transitie vormt de basis voor de meest ambitieuze fase van de missie: een reis naar de andere kant van de maan.
Een nieuw perspectief op het maanoppervlak
Terwijl de Apollo-missies van de jaren zestig en zeventig mensen ertoe stuurden slechts 110 kilometer boven het maanoppervlak te vliegen, kiest Artemis II voor een andere aanpak. De bemanning zal een veel grotere hoogte aanhouden en op ongeveer 4.000 mijl van de maan vliegen op het dichtstbijzijnde punt.
Deze hogere baan dient een specifiek wetenschappelijk doel: het stelt de bemanning in staat de maan te observeren als een compleet, bolvormig lichaam, inclusief de poolgebieden. Belangrijker nog is dat het een uitkijkpunt biedt om getuige te zijn van de andere kant van de maan, een gebied dat tijdens het Apollo-tijdperk grotendeels ontoegankelijk of moeilijk te observeren was.
Belangrijkste missiemijlpalen:
- Visuele observaties: Tijdens een zes uur durende vlucht zullen astronauten zowel camera’s aan boord als hun eigen ogen gebruiken om het maanlandschap te documenteren.
- De communicatie-uitval: Terwijl Orion achter de maan passeert, zal de maanmassa radiosignalen blokkeren, wat resulteert in een geplande 40 minuten durende communicatie-uitval met het Deep Space Network van de aarde.
- Recordbrekende afstand: Als de flyby verloopt zoals gepland, zal de bemanning – de Amerikanen Christina Koch, Reid Wiseman en Victor Glover, samen met de Canadees Jeremy Hansen – een nieuw record vestigen voor de verste afstand die mensen ooit vanaf de aarde hebben afgelegd.
De grenzen van de ruimtevaarttechnologie testen
Naast de astronomische inzichten is Artemis II een essentieel ‘proefterrein’ voor NASA. In tegenstelling tot eerdere missies waarbij gebruik werd gemaakt van beproefde hardware uit het Apollo-tijdperk, test deze missie het Orion-ruimtevaartuig en zijn levensondersteunende systemen voor het eerst met een menselijke bemanning.
“Dit is de eerste keer dat astronauten ooit met dit ruimtevaartuig hebben gevlogen. Dat is waar we het meest in geïnteresseerd zijn om gegevens uit te halen”, legt NASA-chef Jared Isaacman uit.
De missie gaat niet alleen over verkenning, maar over validatie. De verzamelde gegevens over het ecosysteem en de levensondersteunende stabiliteit van het ruimtevaartuig zijn essentieel voor het succes van toekomstige missies, met name de geplande Artemis III-maanlanding in 2027 en Artemis IV in 2028.
De kloof tussen Apollo en Artemis overbruggen
De missie heeft een diep symbolisch gewicht en fungeert als brug tussen de erfenis van de 20e eeuw en de ambities van de 21e eeuw. Dit verband werd benadrukt door de 90-jarige voormalige astronaut Charlie Duke, die tijdens Apollo 16 op de maan liep en de bemanning een ceremoniële wake-up call gaf.
Terwijl de bemanning zich voorbereidt op de transit aan de andere kant, zijn ze al begonnen bij te dragen aan de maanwetenschap. NASA heeft onlangs een afbeelding vrijgegeven die door de bemanning is gemaakt en waarop het Orientale bekken te zien is, vaak de ‘Grand Canyon’ van de maan genoemd. Hoewel satellieten in een baan om de aarde deze bullseye-vormige krater al eerder hebben gefotografeerd, is dit de eerste keer dat het hele bassin door menselijke ogen is bekeken.
Conclusie
Artemis II dient als een kritische technische repetitie voor bewoning in de diepe ruimte. Door het Orion-ruimtevaartuig te testen en langs de andere kant van de maan te navigeren, verzamelt NASA de essentiële gegevens die nodig zijn om mensen terug te brengen naar het maanoppervlak en uiteindelijk ook daarbuiten.
