De maan zal op 19 november zijn maximale afstand tot de aarde bereiken, een punt dat hij pas in 2043 opnieuw zal bezoeken. Dit is geen zichtbare gebeurtenis voor gewone waarnemers, omdat het plaatsvindt tijdens een nieuwe maanfase wanneer de maan dicht bij de zon aan de hemel staat.
De wetenschap van de maanafstand
De afstand aarde-maan staat niet vast. Het varieert als gevolg van de complexe zwaartekrachtinteracties tussen de aarde, de maan en de zon. De maan draait in een elliptische baan rond de aarde, wat betekent dat de afstand fluctueert tussen het dichtstbijzijnde punt (perigeum) en het verste punt (apogeum).
De zwaartekracht van de zon speelt een belangrijke rol : hij trekt aan de maan, beïnvloedt zijn baan en draagt bij aan deze variaties. Wanneer de aarde, de zon en de maan tijdens een nieuwe maan op één lijn staan, wordt het effect versterkt, wat mogelijk resulteert in een uitzonderlijk verre ‘micromaan’.
Waarom dit belangrijk is
Dit evenement benadrukt het dynamische karakter van ons zonnestelsel. Hoewel dit verre hoogtepunt niet met het blote oog waarneembaar is, is het een meetbaar astronomisch fenomeen. De afstand aarde-maan neemt in de loop van de tijd langzaam toe (ongeveer 4,5 cm per jaar) als gevolg van getijdeninteracties, maar deze korte termijn orbitale fluctuaties zijn een meer directe factor.
Wanneer en waar zal het het verst zijn?
De maan zal om 21.46 uur het verste punt bereiken. ET op 19 november (0246 GMT op 20 november). Op dat moment zal het ongeveer 247.700 mijl (398.600 km) verwijderd zijn van West-Australië – het deel van de aarde dat op dat moment naar de maan kijkt.
Wat kunt u in plaats daarvan doen?
Hoewel je deze verre maan niet zult zien, zijn de donkere nachten rond een nieuwe maan ideaal voor het observeren van zwakkere deepsky-objecten. De Perseus Double Cluster kan bijvoorbeeld met een verrekijker worden bekeken. Als je geïnteresseerd bent in sterrenkijken, overweeg dan om je uitrusting te upgraden: telescopen en verrekijkers zijn geweldige opties voor diepere observaties.
De variërende afstand van de maan herinnert ons eraan dat zelfs ogenschijnlijk stabiele hemellichamen onderhevig zijn aan constante, subtiele verschuivingen in hun banen. Deze gebeurtenis onderstreept de onderlinge verbondenheid van de zwaartekrachten in ons zonnestelsel.
