De wolken houden beter hun grond vast.
Op vrijdag wisselen Venus en een jonge maansikkel van plaats in de schemering. Het is een zeldzaam soort mooi voor het blote oog. Als je het vangt.
De geometrie is specifiek. Kijk naar het westen. Vanuit Londen werkt 22.00 uur BST op papier het beste, vooral omdat de zon al onder is, maar de zomerhemel nog niet helemaal donker wil worden. Die helderheid helpt. Of doet pijn. Afhankelijk van hoe geduldig je je voelt.
Venus zal dat helderwitte anker aan de horizon zijn. Koppig. Helder. De maan zit er precies bij, amper drie dagen verwijderd van nieuw, en laat iets minder dan 16% licht zien. Dun. Breekbaar uiterlijk.
Gebouwen staan in de weg. Bomen ook. Heuvels zijn gewoon zo onbeleefd. Je moet opschieten, want de show begint snel. Volg ze zolang de geometrie dit toelaat.
Dit is het rare deel.
Terwijl de nacht daadwerkelijk begint, knipoogt de donkere kant van die maan mogelijk terug. Niet met zonlicht. Maar dan met aardlicht. De spookachtige gloed van onze eigen planeet die erop reflecteert. Het is vaag maar echt.
De aarde reflecteert haar eigen licht terug naar de maan.
Zit je ten zuiden van de evenaar? Dezelfde regels zijn van toepassing. Kijk maar naar het westen zodra de zon verdwijnt. Geen reden om het te missen.
