Hoewel de Artemis 2-missie van NASA wordt gedefinieerd door wetenschappelijke doelen met hoge inzet – zoals het testen van de Orion-capsule in de diepe ruimte en het bestuderen van lavastromen op de maan – wordt de reis ook bepaald door de menselijke traditie. Onder de technische checklists en nul-zwaartekrachtindicatoren, zoals het ‘Rise’-speelgoed van de missie, is er een meer ritmisch ritueel: de wekliedjes.
Een traditie van maanmelodieën
Het spelen van muziek om astronauten te begroeten is een al lang bestaande traditie in de bemande ruimtevaart. Elke ochtend zendt Mission Control een kort muziekfragment naar de bemanning om een gevoel van verbondenheid met de aarde en een boost van positiviteit te geven.
Voor de Artemis 2-crew varieerden deze selecties van indiecovers tot pophymnes. De afspeellijst heeft zelfs voor luchtige momenten gezorgd; tijdens Flight Day 4 speelde Mission Control Chappell Roan’s “Pink Pony Club”, maar sneed het nummer af vóór het refrein. De onderbreking bleef niet onopgemerkt door de bemanning.
“We keken allemaal reikhalzend uit naar het refrein”, merkte Artemis 2-commandant Reid Wiseman op.
De Artemis 2-afspeellijst tot nu toe
Naarmate de missie vordert, blijft de ‘soundtrack’ evolueren. Hier is de huidige reeks wakeup-nummers:
- Vluchtdag 1: “Sleepyhead” (cover Young & Sick)
- Vluchtdag 2: “Green Light” door John Legend (feat. André 3000)
- Vluchtdag 3: “In a Daydream” van Freddy Jones Band
- Vluchtdag 4: “Pink Pony Club” van Chappell Roan
- Vluchtdag 5: “Working Class Heroes (Work)” door CeeLo Green
- Vluchtdag 6: “Good Morning” door Mandisa & TobyMac
Van Apollo tot de Space Shuttle
Deze muzikale groeten zijn geen moderne uitvinding; ze dienen als een psychologische brug tussen de isolatie van de ruimte en de vertrouwdheid van thuis. Deze traditie heeft wortels die tientallen jaren teruggaan:
Het Apollo-tijdperk
Tijdens de begindagen van de maanverkenning weerspiegelden de liederen de cultuur van die tijd en de grootsheid van de missie.
– Apollo 10 -astronauten werden begroet met Frank Sinatra’s “It’s Nice to Go Trav’ling.”
– Apollo 15 bevatte het iconische thema uit 2001: A Space Odyssey.
Het Space Shuttle-programma
Toen NASA het Shuttle-tijdperk betrad, werd de muziek persoonlijker, vaak met familieleden of specifieke culturele accenten voor internationale astronauten.
– STS-134: Piloot Greg Johnson ontving ‘Drops of Jupiter’, een lied gekozen door zijn zoon. Het moment zorgde voor een zeldzame, aangrijpende menselijke connectie, toen Johnson zijn liefde uitdrukte voor zowel het lied als de ruimte, terwijl hij erkende dat hij afwezig was op de verjaardag van zijn zoon.
– STS-135: De laatste shuttle-missie bevatte een mix van spraakmakende selecties, waaronder Coldplay’s “Viva la Vida” en een speciale a capella-versie van R.E.M.’s “Man on the Moon”, persoonlijk verzonden door Michael Stipe.
Waarom muziek belangrijk is in een baan
In de extreme, vaak steriele omgeving van een ruimtevaartuig dienen deze kleine gebaren een essentieel doel. Muziek fungeert als een psychologisch anker en helpt astronauten hun moreel en mentaal welzijn te behouden tijdens langdurige missies. Door deze ‘grillige’ elementen op te nemen, humaniseert NASA de immense technische complexiteit van ruimteverkenning.
De Artemis 2 wakeup-nummers vertegenwoordigen meer dan alleen achtergrondgeluid; ze vormen een essentiële schakel naar de menselijke cultuur en emotie in de stilte van de diepe ruimte.
