De uitgestrektheid van het Star Trek -universum gaat niet altijd over het redden van sterrenstelsels. Hoewel iconische afleveringen een universum-veranderende inzet hebben, zoals de assimilatie van Picard door de Borg of de sprong van Burnham naar de 32e eeuw, hebben zelfs langlopende franchises momenten nodig om op adem te komen. Het nieuwste deel, “Vitus Reflux”, van Starfleet Academy, levert precies dat: een aflevering met een verfrissend lage inzet die verrassend leuk is.
Het doel van downtime
Dit is geen kritiek. De doelbewuste verschuiving van de show naar een luchtig, campuskomedie-gevoel is geen misstap, maar eerder een strategische zet. Star Trek heeft altijd grote verhalen in evenwicht gebracht met kleinere karaktergedreven verhalen. Afleveringen als “Take Me Out to the Holosuite” (waar Sisko en Solok een decennialange rivaliteit beslechten door middel van honkbal) bewijzen dat zelfs binnen de franchise downtime bestaat. De show erkent deze geschiedenis en leunt op het idee dat niet elke missie existentieel hoeft te zijn.
Rivaliteit en realisme
‘Vitus Reflux’ draait om een verhitte rivaliteit tussen Starfleet Academy en het naburige War College, die escaleert in een bizar spel van futuristisch lasergamen, genaamd ‘Calica’. Het conflict is klein, de inzet is minimaal – trots is het enige dat op het spel staat – en toch voelt het opmerkelijk herkenbaar. De kracht van de aflevering ligt in de aard ervan: de piepende gymvloeren, de overijverige gymleraar (Lura Thok, een half Klingon/half Jem’Hadar drill-sergeant) en de grappen van studenten die gemakkelijk in elke hedendaagse middelbare schoolomgeving zouden kunnen passen.
Verwachtingen ondermijnen
De show ondermijnt de verwachtingen door de absurditeit van het uitgangspunt te omarmen. De directeur, Nahla Aké (Holly Hunter), houdt zich niet bezig met eerlijkheid; ze wil koste wat het kost winnen, zelfs als dat betekent dat ze haar cadetten moet voorzien van schimmels die stemmen nabootsen. De cadetten zelf leren mazen in de wet te exploiteren, tegenstanders uit de regen te stralen en promovideo’s van de academie te manipuleren. Deze bereidheid om te leunen in de chaotische energie van de adolescentie is een verfrissende afwijking van het stoïcisme dat vaak wordt geassocieerd met Star Trek.
Een unieke niche
Deze aflevering is niet alleen leuk; het is een signaal dat Starfleet Academy zijn eigen hoek binnen de franchise aan het uitbouwen is. Hoewel Lower Decks meestal antagonisten of bedreigingen introduceert, is dit deel tevreden met het feit dat het een op zichzelf staand, inconsequent verhaal is. De cadetten trainen misschien voor grotere avonturen, maar hun huidige missies hoeven niet op leven of dood te zijn.
Soms gaat het bij student zijn meer om plezier maken dan om geschiedenis schrijven.
Het nonchalante afwijzen van zijn eigen belang door de aflevering is de grootste kracht ervan. Net als een willekeurige Simpsons -aflevering zou “Vitus Reflux” morgen uit Paramount+ kunnen verdwijnen zonder het traject van de show significant te veranderen. En dat is prima.
Uiteindelijk herinnert ‘Vitus Reflux’ eraan dat er zelfs in een universum van warp-drives en buitenaardse ontmoetingen ruimte is voor eenvoudige, plezierige verhalen. Het is een kleinschalig avontuur dat zichzelf niet al te serieus neemt, en daarmee misschien wel een van de meest charmante afleveringen die Star Trek in jaren heeft geproduceerd.
