Je houdt van de spanning van de jacht. In het bijzonder de jacht op die mysterieuze korting op wasmiddel in de dollarwinkel. Je analyseert de kleine lettertjes van een kipschotelmenu van Happy Family onder toezicht van een voedselcriticus. Vooraf goedgekeurde creditcardaanbiedingen gericht aan “Bewoner” storen u niet; ze stellen je gerust. Ergens wil iemand dat je een kaart hebt.
Hang een tijdje rond in uw brievenbus. Al deze schatten, en nog veel meer, zullen aankomen.
De meeste mensen kijken naar die stapel en zien afval. Ze noemen het junkmail, of formeler, direct mail. Ze willen dat het weg is.
Maar jij ziet kansen.
We hebben niet altijd in een wereld geleefd waarin vreemden ons op agressieve wijze dingen via papier probeerden te verkopen. Eeuwenlang kwam post van vrienden, familie of bekende zakenpartners. Het spel veranderde eind 19e eeuw. Winkeliers als Montgomery Ward en Sears Roebuck realiseerden zich dat het versturen van catalogi via het postsysteem een briljante manier was om klanten te bereiken die ver van een fysieke winkel woonden.
Het werkte zo goed dat het volume explodeerde. We versturen nu elk jaar meer dan 62 miljard ongevraagde post.
Dat is niet alleen maar lawaai. Het is milieuschade.
Voor de productie van al dat papier zijn grofweg 100 miljoen bomen nodig. Het verbruikt ongeveer 28 miljard liter water. De ecologische voetafdruk is enorm. De fysieke verspilling is onthutsend.
Dan is er het risico.
Vooraf gescreende creditcardaanbiedingen zijn niet alleen maar marketing; het zijn doelwitten. Identiteitsdieven scannen deze enveloppen. Ze vinden uw naam, uw gedeeltelijke kredietgeschiedenis en een gemakkelijke opening. Ze kunnen kredietlijnen op uw naam instellen voordat u merkt dat het papier op uw stapel ontbreekt.
Mensen hebben geprobeerd het tegen te houden sinds de eerste catalogus in een brievenbus viel.
Is het mogelijk om het geluid te dempen?
Ja. Het is heel goed mogelijk om de stroom van ongewenste post te keren.
Waarom uw gegevens centen waard zijn (totdat dat niet meer zo is)
Uw naam en adres zijn bezittingen. Niet het soort waarmee je een huis koopt, maar het soort dat optelt. Individueel zijn ze een fractie van een cent waard. Collectief? Dat is een goudmijn voor directmarketingbedrijven. Deze bedrijven kopen lijsten van bedrijven waarmee u contact heeft gehad. Heeft u een creditcard aangevraagd? Iets uit een catalogus kopen? U heeft zojuist gegevens overgedragen die worden verkocht, doorverkocht en verpakt voor de hoogste bieder.
Niet alle datalekken zijn gelijk. Sommige zijn erger dan andere.
Als u op een loterij reageert, komt u op een ‘sukkellijst’ terecht. Marketeers zijn dol op deze lijsten omdat je al hebt bewezen dat je goedgelovig bent. Jij hebt het aas gepakt. Het invullen van een garantiekaart is een soortgelijke valkuil. Het is een visexpeditie. Een broodroosterovenbedrijf geeft niets om uw hobby’s. Ze geven om het profiel dat u aanmaakt wanneer u deze velden invult. Het bewaren van uw kassabon is voldoende voor garantiebescherming. U hoeft uw burgerservicenummer en favoriete kleur niet af te geven om te bewijzen dat u het apparaat heeft gekocht.
Als je je gebruikt voelt, ben je niet de enige. Maar je kunt terugvechten.
Hoe u uw naam uit mailinglijsten kunt verwijderen
De direct marketing-industrie kent beroepsverenigingen. Deze groepen vertegenwoordigen de bedrijven die u dingen mailen waar u niet om hebt gevraagd. Ze dienen ook als uitgangsdeur voor consumenten die naar buiten willen. Contact opnemen met deze verenigingen is vaak de meest effectieve manier om uw naam uit de circulatie te halen.
U kunt ook rechtstreeks naar de lijstmakelaars gaan. Vraag om verwijderd te worden. Als u op de een of andere manier geniet van de fysieke aanwezigheid van junkmail, kunt u zich inschrijven om materiaal van specifieke lidorganisaties te ontvangen. Het is een nichekeuze, maar hij bestaat.
Creditcard- en verzekeringsaanbiedingen volgen een ander, meer gereguleerd pad. Kredietinformatiebureaus genereren deze lijsten. Ze verkopen uw gegevens aan kredietverstrekkers. Maar de federale wet vereist dat ze uw verzoek om zich voor vijf jaar af te melden, honoreren. De grote bureaus onderhouden hiervoor een centraal online portaal. Het is één enkel toegangspunt om uw naam in één keer van alle grote bureaus te verwijderen.
Voor een strengere controle kunt u rechtstreeks naar elk bureau schriftelijke verzoeken sturen. Dit zorgt ervoor dat uw informatie alleen in hun bezit blijft en niet wordt gedeeld met externe marketeers. Het vertraagt de zondvloed. Het stopt het niet helemaal, maar het helpt wel.
Het addertje onder het gras: u moet gegevens verstrekken om te stoppen met het verstrekken van gegevens
Hier is de ironie. Om uw gegevens te verwijderen, moet u deze vaak opnieuw opgeven.
Opt-outformulieren kunnen vragen om uw burgerservicenummer of creditcardgegevens. Dit is ter verificatie. De organisaties die deze opt-outs faciliteren, verkopen de gegevens die u verstrekt niet om de dienst te annuleren. Ze zijn niet bezig met het verhandelen van uw gegevens; ze zijn bezig met het tegenhouden van de post.
Sommige groepen rekenen een kleine administratiekost. Deze worden geadverteerd. Het zijn geen verborgen kosten die op uw factuur worden geplakt. Ze zijn klein. Voor iemand die echt een hekel heeft aan junkmail, is dit een eerlijke prijs voor gemoedsrust.
Vooruit
Het pad naar een overzichtelijke mailbox vereist wat voorwerk. Je moet door de portalen navigeren, de formulieren invullen en soms een paar dollar betalen. Maar het alternatief is een voortdurend stroompje ongewenste aanbiedingen, garantievallen en loterijaas.
Begin met het centrale opt-outportaal voor kredietaanbiedingen. Het is het laaghangende fruit. Pak vervolgens de direct-marketingassociaties aan. Het is geen perfect systeem. Ongewenste e-mail verdwijnt niet van de ene op de andere dag. Maar elke verwijderde naam is een kleine overwinning op de algoritmische profilering die je leven als een koopwaar behandelt.
De vraag is niet of uw gegevens waardevol zijn. Het gaat erom of je bereid bent de kleine prijs te betalen om het terug te vorderen.
