Biochemia nie pojawiła się z dnia na dzień. Powstał na bazie pracy wytrwałych naukowców, którzy godzinami byli skłonni wpatrywać się w mętne ciecze, aż zamieniły się w przezroczyste kryształy. John Howard Northrop był jedną z takich osób.
Urodzony w 1891 roku w Yonkers w stanie Nowy Jork Northrop stał się centralną postacią w definiowaniu, czym właściwie są enzymy. Przed jego pracą enzymy były tajemniczymi katalizatorami biologicznymi. Ludzie wiedzieli o ich istnieniu, bo od nich zależało życie. Ale nikt nie znał ich struktury chemicznej. Czy to były wiewiórki? Lipidy? A może coś zupełnie innego?
Northrop poświęcił swoje życie znalezieniu odpowiedzi na to pytanie. Zmarł w Wickenburgu w Arizonie w 1987 r., ale jego największym dziedzictwem pozostaje Nagroda Nobla z chemii z 1946 r. Podzielił się nim z Jamesem B. Sumnerem i Wendellem M. Stanleyem. Cytat był trafny: za udaną izolację i krystalizację enzymów. Już sam ten fakt potwierdzał ich chemiczny charakter.
Lata wojny i poszukiwanie struktury
Ścieżka Northropa nie była liniowa. W 1915 roku uzyskał doktorat z chemii na Uniwersytecie Columbia. Potem rozpoczęła się I wojna światowa. Służył jako kapitan w Służbie Wojny Chemicznej Armii Stanów Zjednoczonych.
Głównym przedmiotem jego badań wojskowych była fermentacja. Zwłaszcza procesy produkcyjne acetonu i alkoholu etylowego. Była to praca stosowana. Wojna potrzebowała paliwa. Potrzebowała prekursorów materiałów wybuchowych. Ale zapoznało go to także z mechaniką reakcji biologicznych.
To doświadczenie zmieniło jego skupienie. Zwrócił się ku enzymom ważnym dla trawienia i oddychania. To były silniki życia. Jednak ich tożsamość chemiczna pozostała czarną skrzynką. Badania Northropa potwierdziły ważny fakt: enzymy podlegają zwykłym prawom reakcji chemicznych. Nie były magiczne. Były materią.
Krystalizacja nieznanego
Przełom nastąpił w roku 1930. Northrop wykrystalizował pepsynę. Pepsyna to enzym trawienny występujący w soku żołądkowym. Rozkłada białka. Do tego momentu pepsyna była nieuporządkowaną, rozpuszczającą się masą. Zmuszając go do utworzenia sieci krystalicznej, Northrop wykazał, że jest to białko.
To rozwiązało poważny spór naukowy. Jeśli można go było skrystalizować jak sól lub cukier, to miał on pewną strukturę molekularną. To była stała substancja chemiczna, a nie jakaś niejasna siła biologiczna.
Na tym nie poprzestał. Stosując podobne techniki izolacji chemicznej, w 1938 r. dokonał kolejnego osiągnięcia. Wyizolował pierwszego wirusa bakteryjnego, tzw. bakteriofaga. Udowodnił, że jest to nukleoproteina. To była kluczowa różnica. Stanowi pomost pomiędzy prostymi białkami a złożonym materiałem genetycznym.
Prekursory i trzustka
Prace Northropa rozszerzyły się na nieaktywne formy enzymów. Są biologicznymi bombami zegarowymi czekającymi na właściwy spust.
Pomógł wyizolować i uzyskać pepsynogen w postaci krystalicznej. Pepsynogen jest nieaktywnym prekursorem pepsyny. Jest nieszkodliwy i uśpiony w organizmie. Kiedy spotyka kwas solny, przekształca się w aktywną pepsynę. Mechanizm ten chroni błonę śluzową żołądka przed własnym trawieniem.
Pracował także z enzymami trawiennymi trzustki. Trypsyna i chymotrypsyna odgrywają kluczową rolę w rozkładaniu pokarmu w jelicie cienkim. Northrop wyizolował ich nieaktywne prekursory: trypsynogen i chymotrypsynogen





















