Naukowcy odkryli wyjątkowo dobrze zachowane skamieniałe struktury mikroorganizmów w Atlasie Wysokim Maroka, co podważa obecne wyobrażenia o tym, gdzie najwcześniej rozkwitło życie. Odkrycia opublikowane w czasopiśmie Geology wskazują, że starożytne życie mogło rozwijać się w środowiskach głębinowych, które wcześniej uważano za nienadające się do zamieszkania, co zmusiło badaczy do ponownego rozważenia głównych miejsc poszukiwań najstarszych organizmów na Ziemi.
Nieoczekiwane odkrycie
Geobiolog Rowan Martindale, badając starożytne rafy w dolinie Dades w Maroku, natknął się na niezwykłe pomarszczone wzory odciśnięte na osadach turbidytu – osadach powstałych w wyniku podwodnych osuwisk. Te „pomarszczone struktury” przypominają odciski mat mikrobiologicznych, warstwowych zbiorowisk bakterii. Jednak lokalizacja tych skamieniałości jest anomalią: znaleziono je co najmniej 180 metrów (590 stóp) pod powierzchnią, w skałach mających 180 milionów lat.
Tradycyjnie maty mikrobiologiczne kojarzone są z płytkimi, nasłonecznionymi wodami, w których możliwa jest fotosynteza. Środowisko głębinowe było sprzeczne z oczekiwaniami, ponieważ uważano, że większość aktywności drobnoustrojów przed 540 milionami lat temu ograniczała się do płytszych głębokości, przez które mogło przenikać światło słoneczne.
Życie bez słońca: chemosynteza
Skamieniałości nie mogły być fotosyntetyczne ze względu na brak penetracji światła, ale analiza chemiczna ujawniła wysoki poziom węgla, potwierdzając pochodzenie biologiczne. Naukowcy uważają obecnie, że te drobnoustroje były chemosyntetyczne – pozyskiwały energię z reakcji chemicznych zamiast ze światła słonecznego. Oznacza to, że prawdopodobnie żywią się siarką lub innymi związkami uwalnianymi z otaczających skał.
Życie chemosyntetyczne kwitnie dziś w podobnych środowiskach głębinowych, gdzie podwodne osuwiska mieszają materię organiczną, tworząc związki bogate w energię, takie jak metan i siarkowodór. Skamieniałości marokańskie sugerują, że proces ten mógł być kluczowym czynnikiem podtrzymującym życie w starożytnych ekosystemach głębinowych.
Implikacje dla poszukiwania wczesnego życia
Odkrycie pokazuje, że pomarszczone struktury, wcześniej uważane za wiarygodne wskaźniki wczesnego życia, mogą tworzyć się w nieoczekiwanych warunkach. Oznacza to, że poszukiwania najwcześniejszych oznak życia należy rozszerzyć poza formacje płytkowodne i uwzględnić skały powstałe w głębszych środowiskach.
Martindale podkreśla, że „struktury zmarszczek są naprawdę ważnym dowodem na wczesną ewolucję życia”, ale badacze muszą teraz dostosować swoje metody wyszukiwania, aby znaleźć więcej. Odkrycie to podkreśla odporność wczesnego życia i jego zdolność do rozwoju w warunkach wcześniej uznawanych za niemożliwe.
Odkrycie poszerza wiedzę na temat wczesnego życia na Ziemi, pokazując, że było ono bardziej adaptacyjne i rozpowszechnione, niż wcześniej sądzono.
