додому Technologia i nauka Biografie naukowców Wilhelm Ruchs i narodziny embriologii eksperymentalnej

Wilhelm Ruchs i narodziny embriologii eksperymentalnej

Wilhelm Rooks nie tylko obserwował przyrodę. Rozpracował to. Urodzony w Jenie w 1850 roku, ten niemiecki zoolog poświęcił swoje życie rozszyfrowaniu kodu, który określa, w jaki sposób zapłodnione jajo decyduje, czy stanie się sercem, płucem czy nogą. Nie miał narzędzi genetycznych, jakie mamy dzisiaj. Miał igłę, mikroskop i chęć zniszczenia życia, aby je zrozumieć.

Jego praca położyła podwaliny pod embriologię eksperymentalną. Była to dziedzina chaotyczna, kontrowersyjna i ostatecznie innowacyjna. Podejście Rooksa było prymitywne. Uważał, że instrukcje przekazywane ciału zostały utrwalone już w pierwszych podziałach komórkowych. Gdyby mógł to udowodnić, pokazałby, że rozwój to proces różnicowania, w którym komórki tracą swój potencjał w miarę zdobywania określonych funkcji.

Igła i żabie jajo

Rooks był uczniem Ernsta Haeckela, ważnego biologa swoich czasów. Szkolił się w całej Europie, piastując stanowiska w Lipsku, Breslau, Innsbrucku i wreszcie w Halle, gdzie przebywał do 1921 roku. Jednak jego prawdziwa spuścizna sięga lat 80-tych XIX wieku. Skupił swoją uwagę na żabich jajach.

Przeważał pogląd, że wczesny embrion stanowi pojedynczą całość. Rooks nie zgodził się z tym. Wierzył, że los każdej komórki jest przesądzony natychmiast. Aby to udowodnić, za pomocą cienkiego, podgrzanego drutu zniszczył jedną z dwóch pierwotnych komórek, blastomerów, zapłodnionego jaja żaby.

To był okrutny eksperyment.

Pozostała pojedyncza komórka nadal się dzieliła. Rosła. Stała się embrionem. Ale to nie była zwykła żaba. To był pół zarodek. Uformowała się tylko połowa ciała.

Rooks uznał to za dowód swojej teorii. Jeśli z pozostałej komórki mogłaby powstać tylko połowa ciała, to – stwierdził – decyzja została już podjęta. Zidentyfikowano już dwie komórki w fazie dwukomórkowej. Każdy zawierał określone części potrzebne do zbudowania połowy organizmu. Druga połowa zmarła, gdy komórka została zniszczona.

„Przyszłe części i funkcje zostały określone już na etapie dwóch ogniw”.

Jego wniosek był prosty, choć błędny. Wczesny zarodek jest mozaiką. Komórki są wstępnie zaprogramowane. Nie mogą zmienić swojego przeznaczenia.

Teoria zniszczona przez jeżowce

Świat naukowy słuchał. Rooks miał metodę. Miał rezultaty. Ale teoria nie wytrzymał bliższej analizy.

Pojawił się Hans Driesch. Był kolejnym niemieckim biologiem. Pracował z jajami jeżowców, a nie żab. Drish zrobił to samo co Rooks. Oddzielił dwie pierwsze komórki zapłodnionego jaja. Pozwolił im rozwijać się w izolacji.

Rooks przewidywał, że poniosą porażkę. Spodziewał się, że staną się wadliwymi połówkami, zupełnie jak jego żabie embriony.

Drish miał rację (a Rooks się mylił). Oddzielone komórki nie umarły. Nie stali się bezużytecznymi połówkami. Wyrosły na małe, ale w pełni rozwinięte jeżowce.

To był szok. Sugerowało to, że wczesne komórki nie były z góry przeznaczone na określony los. Miały charakter regulacyjny. Mogli zrekompensować straty. Jeśli jedna komórka zostanie usunięta, inne mogą dostosować swój rozwój, tworząc cały organizm. Teoria mozaiki Rooksa została skutecznie obalona. Wczesny embrion nie był zbiorem z góry określonych części. To było

Exit mobile version