Kijk omhoog. Kijk echt omhoog. Als je het opvangt in de grijze uren vóór zonsopgang op 11 juli.
De maan is dun. Nauwelijks daar. Een afnemende halve maan met nog maar 15% licht op zijn gezicht. Het glijdt voorbij de Pleiaden. Mensen noemen het de Zeven Zusters. Astronomen noemen het M45. Beide namen werken voor deze specifieke, vluchtige handdruk in de lucht.
Je moet richting oost-noordoost kijken. Uitzicht op Londen. 3 uur BST.
De hemel zal al ontwaken. Verhelderend tegen je ogen. Zoek dus een plek met een doodlage horizon. Duidelijk zicht is het enige wat jou in de weg staat om dit volledig te missen.
De maan geeft het weg. De verlichte rand wijst recht naar beneden, naar de grond. Net buiten de donkere kant hangt die strakke vlek van sterren. Met het blote oog lijkt het op een kleine, omgekeerde ploeg. Laat u niet misleiden door de naam “Seven Sisters”. De meesten van ons tellen er maar zes.
Wil je de rest zien? Een verrekijker lost dat probleem direct op. Ze onthullen nog tientallen sterren, verpakt in dat kleine stukje.
Mars verbergt zich in de buurt. Lager in Stier. De stier.
Het is vaag. Moeilijker te onderscheiden in die racehelderheid. De moeite waard? Zeker. Verwacht alleen geen gemakkelijke cijfers.
Als je ten zuiden van de evenaar bent, gebeurt de show nog steeds. Stier komt daar in plaats daarvan gewoon in het noordoosten op.
Dus wanneer heb je voor het laatst om drie uur ‘s ochtends naar de lucht gekeken?
