Deze week gloeit de maan vol. Noem het een blauwe maan.
Niet omdat de rots erboven cyaan wordt, of diep oceanisch marineblauw, of zelfs maar vaag lavendelkleurig. De term heeft niets met pigment te maken. Het is een kalenderprobleem. Een rommelige, menselijke uitvinding die cirkelvormige banen in rechte rasters probeert te forceren. 🌑
Hier is het probleem.
De maan heeft 29,5 dagen nodig om onze planeet in een lus te laten lopen. Simpele wiskunde vertelt ons dat twaalf van die cycli ons elf dagen tekort laten aan een jaar. Als we de seizoenen eerlijk zouden houden door strikt volgens de maanstanden te tellen, zou de winter tegen de derde eeuw overgaan in de zomer. Chaos. Of gewoon heel verwarrend winkelen tijdens de feestdagen.
Daarom hebben we het jaar in plaats daarvan aan de sterren verankerd. Laat de zon het jaar dicteren, laat de maan het achtervolgen. Soms wint de maan een sprint. Een jaar krijgt dertien volle manen in plaats van twaalf. De dertiende? Dat is de uitschieter. De storing. We noemen het een blauwe maan.
Technisch gezien betekent dit dat de tweede volle maan in één kalendermaand landt. 1 mei was een volle maan. Snel vooruit naar 31 mei. De tweede. Boom. Blauw.
Of niet.
Astronomen rollen met hun ogen naar de kalenderregel. Zij geven de voorkeur aan de seizoensgebonden methode, die strenger is. Minder handig, maar ouder. Volgens deze regels is de maan van deze week niet blauw. De echte, traditionele blauwe maan zul je pas op 20 mei 2027 zien.
Wie houdt de score bij?
Wij wel. Wat betekent dat de lucht ons niets verschuldigd is. De sterren blijven draaien, ongeacht hoe we ze noemen. Of wanneer.
Een kalender is slechts een leugen waar we het allemaal tijdelijk over eens zijn te geloven. 📅
Kijk omhoog als je wilt. De maan ziet er precies zo uit als gisteren. Net iets bekender omdat hij te laat komt.
