Natalya Saprunova won de New Scientist Editors’ Award. De categorie was Earth Photo 20206. Haar winnende serie is een botsing. Traditie versus klimaatchaos. Allemaal opgenomen in het Canadese Noordpoolgebied.
Neem het openingsbeeld. Het is ijskoud, zelfs door een scherm heen koud. Daar staat een jager uit de Inuit-gemeenschap in Tuktoyaktak. Hij houdt een ganzenkooi vast. Meestal gemaakt van riet, deze niet. Materialen verschuiven eerst. Maar het probleem is niet alleen handwerkbenodigdheden. Stijgende temperaturen verstoren de vogeltrek. Patronen verschuiven. Vogels worden moeilijker te vangen. Saprunova ziet dit. Ze concentreert zich op de permafrost, die zijn eigen langzame verbranding doet.
De dooi is niet alleen smeltend ijs. Het hervormt de kaart waarop mensen vertrouwen.
Daaronder nog een scène. Victoria-eiland. Een bewoner verwerkt vis. Vis is hier essentieel. Klimaatverandering verandert gedrag. Dat is een brede verklaring. Laten we het eens nader bekijken. Permafrost ontdooit. Kusterosie versnelt. Kwik – slechte dingen – lekken uit in vishabitats. De voedselvoorziening komt in gevaar. Niet theoretisch. Onmiddellijk.
Kijk naar de bredere shots. Het land zelf is aan het ontrafelen. Verzonken polygonen vullen zich met water. Af en toe duiken er heuvels met een ijskern op. Wanneer de permafrost verdwijnt, wordt de grond oneffen. Kariboes hebben moeite om te bewegen. Het is een rommelig, gebroken landschap.
Sachs Harbour is nog erger. Hele kliffen verdwijnen. Direct naast nette huizen lopen scheuren door de permafrost. Het contrast is groot. Huizen gebouwd voor duurzaamheid. Grond geeft het op. Canada heeft de langst bewoonde Arctische kust ter wereld. Sommige mensen hier zouden de eerste klimaatvluchtelingen van het land kunnen worden? Misschien. Het risico voelt reëel.
Pelly Island verdwijnt ook. Saprunova weet dat het gaat gebeuren. Zwarte rotswanden staan kaal. Bij het water staat een klein menselijk figuurtje. Grijze aderen in de rots laten de wonden zien. Daar ontsnappen broeikasgassen uit de smeltende permafrost. Dit versnelt de opwarming. Waardoor nog meer ijs smelt. Het is een feedbackloop. Verwoestend eenvoudig.
Deze foto’s zijn niet zomaar foto’s. Ze zijn bewijs. Een tentoonstelling in de Royal Geographical Society zal ze in Londen laten zien. Tot en met 24 juli. Je kunt goed kijken voordat het land achterom kijkt.
