Brandstof. Het is het levensbloed van machines in een baan om de aarde.
Op dit moment zijn satellieten in een hoge geosynchrone baan bijna op. Dan sterven ze. Of je gaat opzij. Het wordt rommel.
DARPA wil die wiskunde veranderen.
Na jaren van verschuivende tijdlijnen en het verlaten van aannemers, gaat het Robotic Servicing of Geos synchronous Satellite (RSGS) programma ergens heen.
Het lanceringsvenster wordt deze zomer geopend. Concreet zomer 2024. Op 20 mei werd het startsein gegeven door het Defense Advanced Research Projects Agency.
Het lange wachten
Waarom nu?
Omdat niets in de lucht- en ruimtevaart eenvoudig blijft.
Oorspronkelijk aangekondigd in 2018, heeft RSGS het allemaal gezien. Maxar Technologies verliet het schip in 2019. De pandemie bevroor de toeleveringsketens. SpaceLogistics, de nieuwe hoofdaannemer onder Northrop Grumman, moest de DARPA-lading in hun bus worstelen. Integraties mislukken. Dan werken ze.
“RSGS is eindelijk klaar om te vluchten”, benadrukt DARPA.
Ervan uitgaande dat de raket het volhoudt, reist het robotreparatiestation tien maanden via elektrische voortstuwing. Het arriveert in 2027 op zijn station. Tien jaar sinds het idee werd geboren.
Is geduld een schone zaak of een mislukking van de planning? In de ruimte allebei.
Repareren wat kapot is na 22.000 mijl
De doelzone is een geosynchrone baan om de aarde (GEO). Ongeveer 22.367 mijl omhoog.
Dat is ver.
Denk aan het Internationale Ruimtestation. Hij hangt laag, op ongeveer 250 mijl. GEO is ongeveer 90 keer zo hoog. De natuurkunde is hier van belang. Op die afstand komt de omlooptijd exact overeen met de rotatie van de aarde.
Eén weergave. Altijd naar hetzelfde stukje grond kijken. Ideaal voor weergegevens. Telecom. Militair toezicht.
Maar je kunt niet zomaar een bemanning daarheen laten vliegen om een onderdeel te ruilen. Te ver. Te gevaarlijk.
Meestal eindigt hun taak als deze reuzen geen manoeuvreerbrandstof meer hebben. Zelfs als de elektronica in orde is. Zelfs als de antenne perfect werkt.
Het is verspilling. Deze activa kosten elk honderden miljoenen dollars.
RSGS stelt een ander eindspel voor. Een robotservicepakket. Behendig. Weerbaar. Het inspecteert. Het tankt opnieuw. Het upgradet verouderde hardware.
Het repareert dingen, zodat u geen nieuwe hoeft te kopen.
Meer dan alleen benzine
Tanken krijgt alle pers. Het vertelt niet het hele verhaal.
Oude ladingen zijn een vloek. Een satelliet die in 2005 werd gelanceerd, kan fysiek gezond zijn, maar vandaag de dag technologisch achterhaald. DARPA merkt deze frustratie expliciet op. Eigenaren betalen veel geld voor systemen die functioneel dood zijn, omdat ze geen nieuwe software kunnen downloaden of componenten kunnen uitwisselen.
Dus voegen ze redundantie toe. Meer gewicht. Meer kosten. Gewoon om je in te dekken tegen mislukkingen.
De RSGS-robot vermindert dat afval. Het wisselt ladingen uit. Het past de banen aan. Het voert preventief onderhoud uit voordat de storing optreedt.
Een geostationaire satelliet duurt doorgaans vijftien jaar. Starlink-satellieten in een lage baan om de aarde gaan vijf jaar mee, maar ze zijn goedkoop genoeg om snel te vervangen.
GEO-sat’s zijn niet goedkoop. Je kunt de constellatie niet elke zes maanden vernieuwen zoals SpaceX dat doet in LEO.
De race naar serviceruimte
NASA en het US Naval Research Lab zitten met DARPA aan boord van de trein. Het doel is aanpassingsvermogen. Veiligheid. Efficiëntie.
De markt is ook in beweging. Concurrenten als Astroscale en Thales Alenia Space positioneren zich al op het gebied van service in de ruimte.
Dit is geen eenzame race meer.
DARPA probeert niet alleen een punt over mechanica te bewijzen. Ze dringen aan op een operationele verandering. Eén waarbij de levenscyclus van een satelliet wordt losgekoppeld van de fysieke hardware.
Stel je een platform voor dat jaren meegaat, terwijl de technologie binnenin elke paar maanden verandert.
Duur? Misschien.
Mogelijk?
RSGS wordt over twee maanden gelanceerd. Het universum zal wachten. Of dat zal niet gebeuren.
