Als je de laatste tijd naar WWE hebt gekeken, weet je dat Riddle het middelpunt is geweest van een belangrijke verhaallijn. Hij is op zoek naar antwoorden. Meer specifiek is hij geobsedeerd door het uitzoeken wie zijn biologische moeder is. De man die het lange spel speelde en wekenlang spanning opbouwde, trok uiteindelijk het gordijn open voor een onthulling die de fans in verwarring bracht. Het antwoord was niet een mysterieuze vrouw die zich in de schaduw verborg. Het was geen gastrol van een beroemdheid. Het antwoord was simpel, bot en geleverd met het soort droge humor dat zijn karakter definieert.
De grote onthulling
Tijdens een recent fragment op WWE SmackDown werd Riddle eindelijk geconfronteerd met de waarheid over zijn afkomst. De verhaallijn was al een tijdje aan het koken, met cryptische aanwijzingen en dramatische pauzes. Maar toen het moment daar was, was de onthulling gebaseerd op de absurditeit van zijn ‘bro’-persona. Riddle’s moeder is Lillian McElroy.
Ja. Dat is alles. Geen plotwendingen waarbij verloren gewaande royalty’s of geheime supersterren betrokken zijn. De naam zelf maakt deel uit van de grap. Het klinkt officieel genoeg om echt te zijn, maar toch casual genoeg om in het WWE-universum te passen. Voor degenen die het bijhouden: Lillian McElroy wordt afgeschilderd als een gewone moeder die toevallig de moeder is van een van WWE’s populairste talenten in de ring. De onthulling ging niet over drama. Het ging om karakterconsistentie. Riddle is altijd de man geweest die te hard zijn best doet om herkenbaar te zijn, de ‘broer’ die van zijn hond en zijn fans houdt. Het hebben van een moeder genaamd Lillian McElroy past perfect bij die sfeer.
Waarom dit belangrijk is voor WWE-verhaallijnen
Je vraagt je misschien af waarom een worstelbedrijf zoveel tijd zou besteden aan de onthulling van een moeder. Het is niet alleen maar opvulling. In de moderne WWE is karakterdiepte van belang. Fans komen in contact met worstelaars die zich echte mensen voelen. Door Riddle een genoemde moeder te geven, voegt het schrijfteam een laagje normaliteit toe aan zijn chaotische wereld. Het grondt hem. Voordien was Riddle gewoon een man die de Money op the Bank-koffertje won en zich gek gedroeg. Nu is hij iemand met familiebanden, ook al worden die banden om gelachen.
De reactie van het publiek was een mix van gejuich en verward gelach. Dat is het doel. WWE gedijt op die momenten waarop de grens tussen scriptdrama en echt amusement vervaagt. Fans typten in de chat en vroegen of Lillian McElroy volgende week zou verschijnen. Het antwoord blijft onduidelijk, maar het zaadje is geplant.
Het karakter van Riddle
Riddle, wiens echte naam Maxwell Jacob Friedman is, heeft een unieke niche gecreëerd. Hij is geen slechterik. Hij is geen stoïcijnse held. Hij is de man die over zijn hond, Chikara, praat en ieders vriend probeert te zijn. De moederonthulling is hier een natuurlijk verlengstuk van. Het is geen duister geheim. Het is een alledaags detail dat wordt benadrukt voor een komisch effect. Deze aanpak houdt zijn karakter toegankelijk. Fans hoeven geen complexe kennis te decoderen om van zijn segmenten te genieten. Ze moeten hem gewoon zichzelf zien zijn.
Sommige critici zouden kunnen zeggen dat dit lui schrijven is. Een worstelaar een moeder geven die Lillian McElroy heet, voelt als een clou zonder voorbereiding. Maar dat is het punt. WWE heeft afstand genomen van al te complexe stambomen die gewone kijkers in verwarring brengen. Eenvoudige, grappige onthullingen
