Dlaczego należy ignorować fizykę hollywoodzkich hitów

9

Nauka jest jedną z tych rzeczy, która nieustannie wprawia pisarzy w zakłopotanie. Nie globalne idee, ale prawdziwe szczegóły. Wiesz, co mam na myśli. Statek kosmiczny eksploduje z taką jasnością, że pali siatkówki i z taką siłą, że błony bębenkowe zamieniają się w konfetti. Niemożliwe. Jednak nadal to obserwujemy.

Dlaczego? Ponieważ ogół społeczeństwa pragnie rozrywki. Chcą, żeby statek zatonął, bohater przeżył, a fabuła potoczyła się szybko. Społeczność naukowa pragnie jedynie minimalnej pewności. Wspomina fizykę, matematykę, biologię i chemię. Żadnych poważnych naruszeń prawa.

Nie możemy przewinąć taśmy, aby poprawić te błędy. Ale możemy je rozważyć. Zacznijmy od góry lodowej.

Katastrofa Titanica i fizyka góry lodowej

Porozmawiajmy o Titanicu. To jest klasyk. Romans. Tragedia. I mistrzowska klasa złej nauki.

W filmie góra lodowa jest pokazana jako postrzępiony, kolczasty potwór. Przecina ciało jak nóż masło. W rzeczywistości? Góry lodowe są chaotyczne. Są okrągłe. Oni są głupi. Nie mają ostrych krawędzi, które mogłyby przeciąć stalową wykładzinę.

Ale jeszcze większym problemem jest charakter samej kolizji. Film ukazuje katastrofalną dziurę. Statek się psuje. Szybko tonie. Za szybko. Prawdziwy Titanic zatonął dwie godziny i czterdzieści minut. Film tym razem kompresuje. Przyspiesza zakończenie. Poświęca precyzję na rzecz dramatyzmu.

A co z wodą? Lało jak potok. Jak kran odkręcony na pełną moc. W rzeczywistości powódź była wolniejsza. Bardziej stopniowe. Statek nie tylko napełnił się wodą. Przechylił się. Miał przycięcie. To wymagało czasu.

“Opinia publiczna uwielbia szybkie scenariusze. Społeczność naukowa chce widzieć świat takim, jaki jest, przynajmniej w pewnym stopniu prawdopodobny.”

Więc co to jest? Chcesz prawdy czy adrenaliny? Film oferuje emocjonującą akcję. Nauka daje prawdę. Nie mieszają się. Naprawdę.

Sama góra lodowa to kolejny mit. Wyobrażamy je sobie jako majestatyczne białe iglice. Większość z nich znajduje się pod wodą. Większość z nich jest brązowa i pokryta brudem i gruzem. Góra lodowa w filmie jest bez zarzutu. Czysty. Dramatyczny. Prawdziwe góry lodowe są brzydkie. Są brudne i luźne. To nie są te ostre obiekty, które widzimy na ekranie.

To typowy hollywoodzki trop. Hollywood Physics ignoruje zasady. Wygina je. Ona je łamie. Ze względu na historię. Ze względu na wpływy ze sprzedaży biletów.

Czy to źle? Może. Czy to zabawne? W pełni.

Katastrofa Titanica jest dobrze udokumentowana. Fakty są jasne. Film daje wolność. Dodaje romantyzmu. Dodaje bohaterów. Dodaje tonący statek, który zbyt szybko zanurza się pod wodę. To jest historia. Nie dokument.

Ale nauka nie jest zainteresowana historiami. Interesują ją fakty. A fakty są niejasne. Są złożone. Nie zawsze są one interesujące do oglądania.

Zatem następnym razem, gdy zobaczysz statek kosmiczny eksplodujący w oślepiającym świetle lub bohatera przelatującego przez tunel czasoprzestrzenny, pomyśl o górze lodowej. Pamiętaj Titanica. Pamiętaj, że rzeczywistość jest często mniej dramatyczna niż fikcja. Ale ona jest prawdziwa. A ona jest ważna.

Statek zatonął z powodu fizyki. Nie dlatego

W lustrze odbija się gwiaździste niebo

Reputacja Neila deGrasse Tysona jako mistrza naukowej dokładności opiera się na jego chęci zwracania uwagi na niechlujstwa w fizyce, nawet jeśli nie podoba się to elicie Hollywood. Kiedyś przyłapał Jona Stewarta w The Daily Show za przedstawienie Ziemi wirującej w kierunku przeciwnym do rzeczywistego. Stewart uznał, że to zabawne. Tyson jest leniwy.

A tu jest twój własny Titanic w raju.

Tyson nie tylko zauważył gwiaździste niebo nad zatopionym statkiem. Zrobił uwagę do Jamesa Camerona. Reżyser znany jest z dbałości o szczegóły historyczne i naukowe, dlatego krytyka Tysona była szczególnie ostra. Gwiazdy z oryginalnego filmu nie tylko znalazły się w niewłaściwym czasie i miejscu, kiedy doszło do katastrofy, ale także zostały odzwierciedlone w poziomie. Według Tysona jest to test Rorschacha sporządzony przez kogoś, kto nie interesuje się astronomią.

W odpowiedzi na krytykę Cameron okazał irytację. Jednak po ponownym wydaniu Titanica w 2012 roku pole gwiazd zostało poprawione. W kwietniu 1912 roku tło w końcu odpowiadało rzeczywistemu nocnemu niebu. Nauka zwyciężyła. Tak przynajmniej zdecydował dział marketingu.

9: „Gwiezdne Wojny”

Rozwiążmy ten problem raz na zawsze. W kosmosie nie ma dźwięku. Nic. Przestrzeń jest próżnią. W próżni nie ma cząstek. Dźwięk wymaga wibracji cząstek. Żadnych cząstek – żadnych wibracji. Brak wahania oznacza ciszę.

Chyba że mówimy oczywiście o odkurzaczach. Są pełne kurzu i gruzu i wydają okropne dźwięki. Ale w próżni międzyplanetarnej pozostajesz głuchy.

Właśnie dlatego wszystkie dźwięki „pip”, „zip”, „wycie” i „trzask”, które można usłyszeć w filmach o kosmosie, to czysta fikcja. Twórcy filmów o tym wiedzą. Wiedzą też, że sceny walk myśliwców bez dźwięku są nudne. Nie można pominąć efektów dźwiękowych. Bez nich napięcie znika. Można także obserwować schnięcie farby.

Myśliwiec TIE goniący Sokoła Millennium w Gwiezdnych Wojnach? Cisza. Prawdziwy. Bitwa znalazła swój głos dopiero po zaangażowaniu się inżynierów dźwięku. A co z eksplozjami? To zupełnie inna kategoria kłamstw. Ale o tym później.

8: „Transformatory”

Motto jest leniwe. Zrzucenie postaci z drapacza chmur jest nadmiernym uproszczeniem dla pisarzy, którzy potrzebują natychmiastowej stawki, ale nie potrzebują nowej fabuły. To dramatyczne. Jest głośno. To działa. Ale fizyka patrzy na to inaczej.

Jeśli postać ta dotknie ziemi, nie odbije się. To się złamie. A jeśli złapiesz go w powietrzu, nie zmieni to wyniku.

Fizyka „ratunku”

Hollywood uwielbia dramatyczne akcje ratunkowe. Pomyśl o uścisku Spider-Mana z jego pajęczymi skrzydłami lub o szybującej akcji ratunkowej Supermana. Ofiara dusi się. Bohater się uśmiecha. Tłum bije brawo.

W rzeczywistości ta osoba już nie żyje.

Oto dlaczego ratunek nie działa:

Pęd nie ulega utracie. Kiedy spadasz z wysokości, przyspieszasz, aż osiągniesz prędkość graniczną. Po osiągnięciu tej prędkości twoje ciało porusza się z zabójczą siłą. Złapanie kogoś nie gasi natychmiast tej mocy. Jest transmitowane.

Ziemia wygrywa. Niezależnie od tego, czy jest to metalowe ramię Optimusa Prime, czy ramiona Spider-Mana absorbujące cios, ciało ofiary nadal musi zwolnić do zera. Jeśli podczas trzymania uderzą w twardą powierzchnię, ich wnętrzności nie obchodzi, kto je złapał. Eksplodują. Jak arbuz.

Rzeczywistość „stosu ciał”. Niezależnie od tego, czy ofiara upadnie na chodnik, czy zostanie wyrzucona przez ratownika, wynik jest taki sam. Całkowity upadek fizyczny. Bohater może uratować ją przed upadkiem, ale nie może uchronić jej przed uderzeniem.

Transformatory się mylą

Transformers często używają tej sztuczki. Postacie są rzucane lub zrzucane z wysokości. Za nimi pędzą ogromne roboty. Złapią ich.

Wygląda bohatersko. Ale to nieprawda.

Fizyka jest bezlitosna. W obu scenariuszach postacie muszą być martwe. Film ignoruje fakt, że obrażenia powstają w wyniku uderzenia, a nie tylko upadku.

Inne błędy

To nie jest tylko problem Transformersów. To klasyka gatunku akcji.

  • „Pojutrze”: Postacie przetrwają niemożliwe upadki, ponieważ wymaga tego scenariusz.
  • Filmy o superbohaterach: Każdy bohater w pelerynie uratował kogoś z płonącego budynku lub piętra. Żadne z nich nie jest odpowiedzialne za zespół stresu pourazowego (PTSD).

Publiczność w to nie wierzy. Chcemy oklasków. Chcemy krzyków zachwytu. Ale nauka pozostaje ta sama.

Pisząc własną historię, unikaj takich scen. Albo przynajmniej przyznaj, że ta sztuczka nie działa. Ciało nie kłamie. Podobnie jak grawitacja.

To jest mały szczegół. Większość widzów tego nie zauważa. Ale ci, którzy zauważają? Będą wściekli.

Temperatura spada. Szybko.

Podczas pobytu tempo spadku osiągnęło 10 stopni na sekundę. Nie tak działa termodynamika. Tak działa urządzenie fabularne. Kiedy temperatura wody osiągnęła -130°F (-90°C), narracja już dawno pozostawiła rzeczywistość za sobą.

Najbardziej rażącym błędem nie jest szybkość zamarzania. To właśnie dzieje się z wodą.

Zalany Manhattan. Potem zamarza. Twardy.

Problem leży tutaj. Woda rozszerza się, gdy zamarza. To jest podstawowa chemia. Lód zajmuje więcej miejsca niż woda w stanie ciekłym. W rezultacie temperatura lodu w lodzie jest ogromna, a całkowita zdolność produkcyjna lodu jest ogromna. To spowodowałoby pęknięcie betonu. Zmiażdżyłby stal. Obiad odbył się w wielkiej wieży na niebie, a eksplozja została podzielona na cztery i pięć części.

Ale w filmie? Woda po prostu tam stoi. Zamarznięty liść. Budynki są wysokie i wysokie. Ludzie chodzą po powierzchni.

Jest to sprzeczne ze wszystkimi znanymi prawami fizyki. Lód wodny rozszerza się. Niszczy rzeczy. Jednak zapotrzebowanie na produkcję kostek lodu jest nadal duże, więc prawo naturalne go nie obejmuje.

“W tej chwili lód wodny rozszerza się. W rezultacie woda wylewa się, a lód natychmiast się rozpada, powodując eksplozję budynku wewnątrz lodu.”

6: „Wojna światów” i logika obcego rolnictwa

Przenieśmy się szybko do roku 2005. Wojna światów Stevena Spielberga zastąpiła chaos klimatyczny inwazją obcych. A jednak nauka tutaj jest równie niepewna.

Spójrzmy na warunki.

Akcja filmu rozgrywa się na przedmieściach New Jersey. Rząd domów. Ciasne obszary. Jednak gdy przybywają statywy obcych, zaczynają kopać ogromne dziury w całym mieście.

Gdzie są pozwolenia na budowę?

Co ważniejsze, gdzie są sąsiedzi?

Niemożliwe jest wykopanie dołu na głębokość 30 stóp na skraju gęsto zaludnionego obszaru tak, aby nikt tego nie zauważył. Ktoś zobaczył kupę ziemi. Ktoś dzwoni do stowarzyszenia właścicieli domów. Ktoś dzwoni do miasta. Obcy mają znacznie bardziej zaawansowaną technologię niż my, ale jakoś nie biorą pod uwagę ludzkiej ciekawości i przepisów dotyczących zagospodarowania przestrzennego.

A może statywy istniały, zanim ludzie się tu osiedlili. Sugeruje to jednak, że wylądowali na pustych terenach oczekujących na zabudowę na okolicznych przedmieściach. Z tego powodu są w gorszej sytuacji od nas, jeśli chodzi o nieruchomości.

Jednak największym naukowym błędem kosmitów nie było ich niechlujne planowanie urbanistyczne. To jest ich dieta.

Zdobywcy zbierają biomasę. W szczególności pobierają płyn z organizmu człowieka. Dlaczego? Ponieważ kończą się im źródła pożywienia. Potrzebują nowych składników odżywczych.

Fabuła: Ludzka krew jest dla nich trująca.

Zróbmy sobie tutaj krótką przerwę.

Jeśli ci kosmici opuścili 銀河系を何光年あなりしてててててていてててています, mają 知性. Muszą rozumieć biologię.

Nie sprawdzili tego pierwsi.

Nie sprawdzili próbki. Nie wysłali próbki. Po prostu zaczęli pić ludzi.

Jest to podstawowa metoda naukowa.

Ale przeoczyli coś oczywistego.

人間は jest siedliskiem bakterii i wirusów. Krew ludzka nie jest pokarmem dla układu odpornościowego, który nie wyewoluował przeciwko ziemskim chorobom. To jest 死刑宣告だ.

Ten cudzoziemiec zmarł z powodu 風邪. Dosłownie.

“Porażka Obcych nie jest oporem człowieka. Jest to brak przeprowadzenia podstawowego testu biologicznego przed spożyciem ludzkiej biomasy.”

Uwaga:

5: „X-Men” i biologia mutacji

Następnie następuje seria filmów X-Men.

Przez ponad dwadzieścia lat filmy te opierały się na prostym założeniu: mutacje genetyczne dają ludziom specjalne zdolności.

Cyklop strzela laserami z oczu. Magnes kontroluje metal. Burza kontroluje pogodę.

To jest interesujące. To ekscytujące. Ale biologicznie jest to całkowicie niemożliwe.

Weźmy pod uwagę energię.

Kiedy Cyklop emituje fale świetlne, uwalnia energię kinetyczną. Skąd pochodzi ta energia? Jego

To wystarczy. Po prostu przestań.

Wyobraź sobie tę bezczelność. Twoi rodzice byli nudni. Homo sapiens. Zwykły. Nigdy nie stanęli twarzą w twarz z lokomotywą i tę konfrontację wygrali. Nie emitowali plazmy z oczu. Jesteś na szczycie. Aktualizacja. Następny krok.

Brzmi to świetnie, dopóki nie uświadomisz sobie, że biologia nie dba o twoją narrację. Ewolucja nie ma drabiny. Na górze nie ma „doskonałości”. Jest tylko przetrwanie. Rywalizujesz z komarem, który właśnie został uderzony, i lwicą, która właśnie odrywa ci ramię. Natura nie stwarza bogów. Tworzy coś, co nie umiera od razu.

I to jest pierwsze pęknięcie w fundamencie. Prawdziwe zmiany zachodzą powoli, jak lodowiec. Są stopniowe. To miliony pokoleń małych zmian. Nie chodzi o to, żeby obudzić się we wtorek i nagle móc umysłem wykoleić szybko jadący pociąg tylko dlatego, że szalony naukowiec zrobił ci drżenie w łonie matki.

Seria X-Men ignoruje to. Mutanty tutaj nie ewoluują powoli. Łamią prawa fizyki. Zatrzymują pociągi. Wysadzają je w powietrze. Używają telepatii, aby zmusić kierowcę do włączenia hamulców. To nie jest nauka. To nie jest realizm. To nawet nie jest blisko.

Ale wyobraź sobie, że jesteś jednym ze szczęśliwców. Wyobraź sobie, że masz wiązki optyczne Cyklopa. Jesteś chodzącą artylerią. Wszechświat może nie mieć sensu, ale masz moc. A siła się przydaje. W szczególności być może będziesz musiał udać się w kosmos.

4: „Armagedon”

Tak, dobrze to przeczytałeś.

Jeśli potrafisz strzelać laserami z oczu, chłopaki z następnego filmu mogą naprawdę potrzebować twojej pomocy.

Nie dlatego, że fabuła tego wymaga. Nie dlatego, że jest to zapisane w scenariuszu. Ponieważ jeśli jednym spojrzeniem potrafisz przejrzeć skały i wyparować asteroidy, jesteś w zasadzie najpotężniejszym promem kosmicznym, jaki kiedykolwiek zbudowano. Po co wysyłać rakietę, skoro można po prostu… latać?

Jest to oczywiście naciągnięcie. Ale równie naciągany jest pogląd, że jedna mutacja genetyczna daje boskie moce, pomijając dziesięć tysięcy lat rozwoju biologicznego.

Jeśli jednak szukasz celu innego niż ukrywanie się przed rządem lub walka z Magneto, Armageddon może być Twoim powołaniem. Albo przynajmniej bardzo kosztowną pracę.

Armageddon Michaela Baya pozostaje wzorem na to, jak nie pisać scenariusza, jeśli zależy ci na rzeczywistej fizyce. Scenarzyści wydawali się bardziej zainteresowani stworzeniem niezręcznych romantycznych momentów pomiędzy Benem Affleckiem i Liv Tyler, niż upewnieniem się, że fabuła nie zawali się pod własnym ciężarem.

Spójrzmy na liczby. Czy w naszym Układzie Słonecznym znajduje się asteroida wielkości Teksasu? Nie. Największy obiekt bliski Ziemi ma średnicę około 560 mil. Asteroida z „Armageddonu” została opisana jako mająca szerokość od 870 do 2500 km. Jest to znaczna przesada.

Potem przychodzi plan. Czy asteroida rzeczywiście mogła uderzyć w kometę? Statystycznie jest to prawie niemożliwe. Szanse są tak niskie, że nie powinieneś stawiać na to swojego domu. Nawet gdyby komecie udało się wytrącić tę asteroidę ze swojej orbity, czy uderzyłaby w Ziemię z siłą 10 000 bomb nuklearnych? Nie. Ale oto zwrot akcji: ta liczba jest niedopowiedzeniem. Rzeczywista energia uderzenia byłaby znacznie wyższa niż pokazano na filmie.

Czy zauważylibyśmy obiekt tej wielkości tylko wtedy, gdyby znajdował się praktycznie nad nami? Absolutnie nie. Gdybyśmy mieli jakieś funkcjonalne teleskopy, cała planeta by to zauważyła.

To nie koniec nieścisłości naukowych.

Dzień Niepodległości

Luka logiczna w inwazji obcych

Dzień Niepodległości Rolanda Emmericha to mniej thriller science-fiction, a bardziej celebracja amerykańskiej wyjątkowości i sprzętu wojskowego. Ale jeśli odłożymy na bok eksplozje i powiewanie flag, podstawowe założenia rozpadają się pod presją podstawowej analizy astronomicznej.

Jak wykryć flotę statków międzygwiezdnych? Film sugeruje, że technologia ukrywania się kosmitów czyni ich niewidzialnymi, dopóki nie wyjdą z prędkości warp bezpośrednio nad głównymi miastami. W rzeczywistości sygnatury cieplne są trudne do ukrycia. Każdy obiekt poruszający się w przestrzeni z prędkością międzygwiazdową wygenerowałby promieniowanie cieplne wystarczające do wykrycia przez czujniki podczerwieni na długo przed wejściem do naszego Układu Słonecznego, nie mówiąc już o atmosferze.

Film traktuje także niedbale mechanikę orbitalną. Obcy statek-matka unosi się nad Waszyngtonem, pozostając nieruchomo na niebie. Ignoruje to fakt, że Ziemia obraca się na równiku z prędkością około 1500 km na godzinę. Aby statek mógł pozostać „nieruchomy” w jednym miejscu bez wchodzenia na orbitę, potrzebne byłyby silniki zdolne do ciągłego przeciwdziałania obrotowi Ziemi. Wymaga to nieskończonej ilości energii, co film wygodnie ignoruje.

Następnie pozostaje wybrana broń. Ludzie postanawiają wlecieć myśliwcem wypełnionym głowicami nuklearnymi do silnika obcego statku-matki. To odważny plan. Jest to również wyjątkowo niepraktyczne. Broń nuklearna jest zaprojektowana tak, aby detonować przy uderzeniu lub w powietrzu. To nie działa jak rakiety kierowane. Próba skierowania głowicy nuklearnej do określonego wlotu silnika jest jak próba nawleczenia igły podczas skoku spadochronowego.

Ale największy cios? Podatność obcych. Ludzki wirus infekujący ich systemy komputerowe opiera się na systemie operacyjnym mainframe z lat 80-tych. Dlaczego zaawansowani podróżnicy międzygwiezdni, zdolni do przemierzania galaktyk, korzystają z przestarzałego oprogramowania? To dziura w fabule tak wielka, że ​​zmieściłaby się w niej cała flota obcych.

Czy to ma znaczenie? Prawdopodobnie nie. ty

Włamanie do kodu w filmie „Dzień Niepodległości”

Jeff Goldblum nie tylko pisze. Wykonuje cyfrowe karate na klawiaturze. Ekran miga. Napisał wirusa. Jest przeznaczony dla obcego statku-matki. W filmie ratuje świat. Ale w rzeczywistości? Nie ma takiej możliwości.

Pomyśl o tym. Różnic na poziomie gatunku nie da się po prostu zakodować. Przepaść pomiędzy ludzką infrastrukturą IT a obcymi systemami operacyjnymi jest większa niż wojna Mac kontra PC. Używają różnych zasad fizycznych. Potrafią myśleć w różnych wymiarach. Nie ma uniwersalnego „portu USB” do pryszniców.

Zatem pomysł, że jeden samotny programista mógłby wypełnić tę lukę kilkoma godzinami gorączkowego pisania na klawiaturze, jest czystą fantazją. To dobre narzędzie fabularne. Ale to nie jest nauka.

Hierarchia humanoidów w Star Trek

Jeśli obliczenia są niemożliwe, co dzieje się z miłością? Star Trek pokazuje, że to łatwe. Nasi potencjalni posłańcy wędrują po galaktyce, szukając miłości od istot podobnych do nas. Mają po prostu inny kolor skóry lub dodatkowy grzbiet nosa.

To wygodna metafora. Chcemy zobaczyć twarze ludzi w kosmosie. Nie chcemy widzieć kostek galaretki.

Ale spójrz na biologię. Aby dwa gatunki mogły się krzyżować, muszą mieć zgodną genetykę. Struktura DNA. Liczba chromosomów. Star Trek ignoruje to. Większość kosmitów chodzi na dwóch nogach. Mają dwie ręce. Jedna głowa. Noszą także mundury przypominające ludzkie ubranie.

To leniwy twór świata. Inaczej mówiąc, jest to także swego rodzaju zaspokojenie pragnień.

Statystycznie szansa na spotkanie humanoida zdolnego do krzyżowania się wynosi zero. Przestrzeń jest ogromna. Życie prawdopodobnie składa się z mikroorganizmów. Lub proste. Nagły przypadek medyczny ma miejsce w przypadku wykrycia infekcji bakteryjnej. Szukasz kochanka? To jest mit.

„Najbliższą rzeczywistości formą życia we wszechświecie jest infekcja bakteryjna”.

To jest straszny film. Nikt nie chce widzieć romansu na szalce Petriego. Dlatego tak przywiązujemy się do osób korzystających z protez. To bezpieczniejsze. Bardzo znajomy. To jest błędne.

„Zakwas” nie wstydzi się i nie mówi bzdur

Jest też „Zakwas”. Mel Brooks wie, że te zasady go nie dotyczą. Świadomie je łamie. Film jest satyrą na metafory science fiction, w tym na samą naukę.

Kubuś Puchatek to statek kosmiczny. Antena radaru wciągnęła malinę i utknęła. To celowo zabawne.

Postacie ignorują logikę. Barf jest pół człowiekiem, pół kotem. Vinny jest pół człowiekiem i pół robotem. Pizza w kapeluszu to pół człowiek, pół pizza. To wszystko żart. Jednakże badania te pokazują, jak mało jest praktycznego myślenia o biologii wszechświata.

Próżnia jest ignorowana. Postacie przemierzają przestrzeń bez skafandrów kosmicznych. Kiedy Mega-Wash wysysa atmosferę ziemską, traktuje się to jako komiczny wyczyn. W rzeczywistości takie zachowanie doprowadziłoby do tragedii. Ale to nie ma znaczenia dla filmu.

Szczytem szaleństwa jest Crazy Speed. Prędkość światła jest zbyt mała. Muszą poruszać się szybciej. Szybciej niż pozwala fizyka. Obraz jest niewyraźny. To bez sensu.

Curdled Butter nie zajmuje pierwszego miejsca na tej liście, ponieważ jest najgorszym science fiction, jakie kiedykolwiek napisano. Bo otwarcie przyznaje, że jest nielogiczna. Wie, że nie jest prawdziwa. Ona mruga do kamery. Akceptujemy to, ponieważ ona nie próbuje nas oszukać.

Inne wpisy próbują przedstawiać bzdury jako fakt. Ten się po prostu śmieje.

Kontrola rzeczywistości

Oglądamy te filmy, żeby uciec. Chcemy, żeby kod działał. Chcemy, żeby kosmici byli seksowni. Chcemy, aby statki kosmiczne latały szybko.

Ale wszechświat nie przejmuje się naszymi fantazjami. Jest tam zimno. Jest puste. Jest pełno rzeczy, których nie rozumiemy.

Kiedy w teatrze zapalają się światła, pozostaje prawdziwe pytanie. Czy szukamy przyjaciół wśród gwiazd? A może po prostu Twoje odbicie?

Odpowiedź może być prostsza. I bardziej samotny.