додому Technologie en wetenschap Biografieën van wetenschappers Wilhelm Roux en de geboorte van experimentele embryologie

Wilhelm Roux en de geboorte van experimentele embryologie

Wilhelm Roux observeerde niet alleen de natuur. Hij ontleedde het. De Duitse zoöloog, geboren in 1850 in Jena, heeft zijn hele carrière besteed aan het ontcijferen van de code die bepaalt hoe een bevruchte eicel bepaalt wat een hart, long of been wordt. Hij beschikte niet over de genetische hulpmiddelen die we nu hebben. Hij had een naald, een microscoop en een verlangen om het leven te vernietigen om het te begrijpen.

Zijn werk legde de basis voor de experimentele embryologie. Het was rommelig, controversieel en uiteindelijk baanbrekend terrein. Roux’ aanpak was bot. Hij geloofde dat de instructies die aan het lichaam van het organisme werden gegeven, verankerd waren in de allereerste celdelingen. Als hij dit zou kunnen bewijzen, zou hij aantonen dat ontwikkeling een differentiatieproces is waarbij cellen hun potentieel verliezen naarmate ze bepaalde functies verwerven.

De naald en het kikkerei

Roux was een leerling van Ernst Haeckel, een belangrijke bioloog van zijn tijd. Hij studeerde in heel Europa en bekleedde functies in Leipzig, Breslau, Innsbruck en ten slotte Halle, waar hij bleef tot 1921. Zijn echte nalatenschap dateert echter uit de jaren tachtig van de negentiende eeuw. Hij richtte zijn aandacht op de kikkereieren.

De heersende gedachte was dat het vroege embryo een verenigde entiteit was. Roux was het daar niet mee eens. Hij dacht dat het lot van elke cel onmiddellijk bezegeld was. Om dit te bewijzen gebruikte hij een fijne verhitte draad om een ​​van de twee oorspronkelijke cellen, de blastomeren, van een bevrucht kikkerei te vernietigen.

Het was een gewelddadig experiment.

De overgebleven enkele cel bleef zich delen. Het groeide. Het werd een embryo. Maar het was geen gewone kikker. Het was een half embryo. Slechts de helft van het lichaam was gevormd.

Roux beschouwde dit als bewijs van zijn theorie. Als de resterende cel slechts de helft van het lichaam zou kunnen uitmaken, zo betoogde hij, was de beslissing al genomen. Er zijn al twee cellen in het tweecellige stadium geïdentificeerd. Elk bevatte specifieke onderdelen die nodig waren om de helft van het organisme te bouwen. De andere helft stierf toen de cel werd vernietigd.

“Toekomstige onderdelen en functies waren al gedefinieerd in de tweecelfase.”

Zijn conclusie was eenvoudig, zij het gebrekkig. Het vroege embryo is een mozaïek. De cellen zijn voorgeprogrammeerd. Ze kunnen hun lot niet veranderen.

Een theorie vernietigd door zee-egels

De wetenschappelijke wereld luisterde. Roux had een methode. Hij had resultaat. Maar de theorie was niet bestand tegen nader onderzoek.

Hans Driesch komt binnen. Hij was een andere Duitse bioloog. Hij werkte met zee-egeleieren in plaats van met kikkers. Driesch deed hetzelfde als Roux. Hij scheidde de eerste twee cellen van een bevruchte eicel. Hij liet ze zich geïsoleerd ontwikkelen.

Roux voorspelde dat ze zouden falen. Hij verwachtte dat ze defecte helften zouden worden, net als zijn kikkerembryo’s.

Driesch had het mis. De gescheiden cellen stierven niet. Het zijn geen verspilde helften geworden. Ze groeiden uit tot kleine maar volledig ontwikkelde zee-egels.

Het was een schok. Het suggereerde dat vroege cellen niet aan een specifiek lot waren gebonden. Ze waren regelgevend. Zij zouden het verlies goed kunnen maken. Als één cel wordt verwijderd, kunnen de anderen hun ontwikkeling aanpassen om een ​​heel organisme te creëren. De mozaïektheorie van Roux werd effectief weerlegd. Het vroege embryo was geen verzameling van vooraf bepaalde delen. Het was een

Exit mobile version