Widzisz je codziennie. Mogą skakać z gałęzi na gałąź na twoim podwórku, żerować na miejskich chodnikach lub niestrudzenie napadać na karmniki dla ptaków. Wiewiórki szare wschodnie i ich krewni są tak wszechobecne, że nie uważamy ich już za zwierzęta złożone. Na ulicach widzimy tylko szkodniki i urocze elementy dekoracyjne.
Ale nie są one proste.
Kilka badań wykazało, że gryzonie te przechowują żywność w zaskakująco złożony sposób. Obejmuje to pamięć. Obejmuje to strategię. Wymaga to planowania poznawczego, które może sprawić, że organizacja Twojej własnej kuchni będzie wyglądać leniwie.
Mit hibernacji
Najpierw wyjaśnijmy największe nieporozumienie. Większość ludzi uważa, że wiewiórki drzewne zapadają w sen zimowy. Nie wpadają.
Kiedy myślisz o długiej i głębokiej hibernacji, prawdopodobnie myślisz o wiewiórkach ziemnych, takich jak wiewiórki kalifornijskie. Ci goście wypadli z interesu. Jednak wiewiórki szare, wiewiórki rude i wiewiórki latające pozostają aktywne. Oni nie śpią. Poruszają się. I są głodni.
Mitem jest także twierdzenie, że ich domy przypominają ludzkie magazyny. Znasz ten pomysł. Przytulne gniazdo pełne słoików z żołędziami czeka na pożarcie, gdy lecą płatki śniegu.
To też się nie zdarza.
Zdecentralizowane zapasy i separacja przestrzenna
Jak więc jedzą?
Według badania przeprowadzonego w 2017 roku przez psychologów z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley, opublikowanego w czasopiśmie Royal Society of Open Science, wiewiórki drzewne wykorzystują technikę pamięci zwaną fragmentacją przestrzenną.
Chodzi o coś więcej niż przypadkowe zakopanie jedzenia. Jest to złożony system sortowania. Wiewiórki sortują swoje sklepy według wielkości, rodzaju, a czasem wartości odżywczej lub smaku. Zasadniczo tworzą mentalną mapę swojej spiżarni. Choć głód przychodzi zimą, nie kopią dołów, jeśli nie jest to konieczne. Pozyskują określone przedmioty z określonego miejsca na podstawie swojej pamięci.
To jest zaawansowana pamięć.
Dieta i problemy
Aby zrozumieć, dlaczego potrzebujemy takiej pamięci, musimy przyjrzeć się diecie. Te wiewiórki są wszystkożercami szukającymi okazji. Menu zmienia się w zależności od pory roku.
Jesienią zjadają nasiona, orzechy, żołędzie, pąki drzew, jagody, liście i niektóre szyszki. Zjadają także ptasie jaja i pisklęta. Jeśli kiedykolwiek widziałeś wiewiórkę zjadającą połowę pizzy pepperoni, wiesz, że nie jest wybredna w kwestii ludzkich resztek.
Ale nie zjadają wszystkiego na raz.
Wraz ze zbliżaniem się zimy zaczyna brakować żywności. Włącza się instynkt i musisz zebrać wystarczającą ilość jedzenia, aby przetrwać, ale musisz także znaleźć wystarczającą ilość jedzenia. Stworzyło to logistyczny koszmar. Musisz przechowywać żywność na przyszłość, ale musisz także znaleźć żywność teraz. Efektem tej presji jest tętniąca życiem aktywność, jaką można zaobserwować jesienią.
Strategie gromadzenia i oszustwa
Wiewiórka to zwierzę, które zbiera porozrzucane przedmioty. Oznacza to, że nie należy wkładać wszystkich jajek do jednego koszyka. Rozdzielają żywność na dużym obszarze.
Typowy zasięg wschodnich wiewiórek szarych i wiewiórek czerwonych może sięgać nawet 7 akrów. Zwykle pozostają blisko gniazda lub nory, ale zajmują duże obszary. Zakopują swoje zapasy na głębokość około jednego cala w ziemi. Nazywa się to buforowaniem.
Czasami orzechy są pękane przed zakopaniem. Dlaczego? Aby zapobiec kiełkowaniu. Kiełkujące żołędzie nie są tak dobre jak żołędzie uśpione.
Zakopywanie żywności wiąże się jednak z ryzykiem. Inne wiewiórki przyglądają się. Mają wyostrzony zmysł węchu i potrafią wykryć zapach orzechów zakopanych w ziemi. Aby rozwiązać ten problem, białka opracowały coś, co naukowcy nazywają „oszukańczym buforowaniem”.
Badanie przeprowadzone w 2008 roku zidentyfikowało to zachowanie. Wiewiórka kopie dół. Udaje, że wkłada żołądź do ziemi, podczas gdy w rzeczywistości trzyma orzech w ustach. Ona wypełnia lukę. Następnie udaje się w inne miejsce, aby zakopać prawdziwą nagrodę.
To jest oszustwo. To kłamstwo powiedziane przez inne zwierzę.
Pytanie nie brzmi, czy wiewiórki są inteligentne. Dowody są na to zbyt mocne. Pytanie, czy zwracamy uwagę na to, jak bardzo są mądrzy.
W przyszłym tygodniu zobaczymy, co się stanie, gdy ich pamięć zaniknie i jak zmiany klimatyczne zakłócają te starożytne sposoby.
Badanie przeprowadzone w 2017 r. przez Michaela M. Delgado i Lucię F. Jacobs z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley wykazało, że buforowanie u wiewiórek wymaga znacznie większych zdolności poznawczych niż prostego instynktu. Badania terenowe prowadzono przez 19 miesięcy w latach 2012–2014. Naukowcy nakarmili 45 wolno żyjących, oznakowanych wiewiórek rudych. Każda wiewiórka dostała w sumie 16 orzechów. Istnieje wiele typów. Wykorzystywano migdały, orzechy laskowe, orzechy pekan i orzechy włoskie.
Jeśli wiewiórki nie zjadły orzechów od razu, badacze śledzili ich ruchy za pomocą GPS. Zakopali „nagrodę”, a badacze poszli za nimi. Wyniki ujawniły dowody na grupowanie przestrzenne.
Wiewiórki umieszczają określone orzechy w podobnych miejscach, aby ułatwić ich przypomnienie. Ukryli migdały w jednym wspólnym miejscu. Orzechy laskowe są w innym. Ta strategia pamięci zmniejsza obciążenie pamięci. Zwiększa się dokładność wyszukiwania. Naukowcy opisują to jako strategię poznawczą rozproszonego buforowania. Dzieje się tak również u szczurów.
Wiewiórki mają się czym martwić. Potrzebują każdej dostępnej techniki zapamiętywania.
Zgadza się z tym Michael A. Steele, profesor biologii na Uniwersytecie Wilkes w Pensylwanii. Był badaczem w symulowanym eksperymencie wkraplania w 2008 roku. Odkrył, że nowe wyniki są spójne z istniejącymi danymi na temat rozproszonego buforowania. Wiewiórki rozwiązują problemy związane ze znalezieniem i przechowywaniem pożywienia, przekraczając ludzkie oczekiwania. Zauważył, że odkrycia te można również zastosować do wiewiórek szarych ze względu na ich podobne nawyki żywieniowe.
Wiewiórki szare oceniają jakość nasion. Selektywnie przenoszą cenne nasiona na otwarte przestrzenie. Ryzyko bycia drapieżnikiem jest tam wyższe, ale ryzyko kradzieży zapasów przez inne wiewiórki jest mniejsze. Idą na kompromis, poświęcając bezpieczeństwo na rzecz bezpieczeństwa dostaw.
W badaniu Berkeley kontrolowano kilka zmiennych. Wiewiórka płci. Procedura zbierania orzechów. Waga i wartość odżywcza każdego orzecha. Wszystko zostało wzięte pod uwagę.
Następnym razem, gdy zobaczysz wiewiórkę kopiącą dół, przyjrzyj się bliżej. Prawdopodobnie po prostu ukryła trochę orzechów, które planowała zatrzymać.
Oczekiwana długość życia wiewiórek i ryzyko przetrwania
Życie wiewiórki szarej lub rudej jest pełne niebezpieczeństw. Środowisko wiejskie i miejskie stwarza poważne zagrożenia. Drapieżniki i samochody są głównymi przyczynami śmierci. Oczekiwana długość życia na wolności waha się od 11 miesięcy do 6 lat. W niewoli wiewiórki czują się znacznie lepiej. Mogą żyć dłużej niż 20 lat.
Często zadawane pytania dotyczące karmienia i opieki nad wiewiórkami
**Jakie orzechy są dobre dla wiewiórek? **
Wiewiórki lubią żołędzie, orzechy włoskie i migdały. Muszą być w skorupce. Twarda skorupa pomaga zaspokoić potrzebę zgrzytania zębami. Orzeszki ziemne są spożywane, ale orzeszki ziemne są roślinami strączkowymi, a nie prawdziwymi orzechami. Należy podawać go w małych porcjach jako przekąskę, a nie jako główny posiłek.
**Co to są „orzechy dla wiewiórek”? **
„Orzechy wiewiórkowe” zazwyczaj odnoszą się do produktów spożywczych o twardych łupinach, takich jak orzechy włoskie, orzechy hikory, orzechy pekan i orzechy bukowe. Imitują naturalną dietę.
**Czy migdały zabijają wiewiórki? **
Nie. Migdały nie zabijają wiewiórek. Należą do ich ulubionych potraw.
**Czy wiewiórki mogą jeść orzechy łuskane? **
Tak. Akceptowane są zarówno opcje rafinowane, jak i nierafinowane. Unikaj suszonych nasion kukurydzy i słonecznika. Regularne karmienie może powodować niedobory żywieniowe.
