Zwangerschapsziekte is niet alleen maar pech. Het zit in je DNA.
Jarenlang hebben artsen hyperemesis gravidarium (HG) afgedaan als psychologische of zwakke zenuwen. Dat eindigde met een grootschalig internationaal onderzoek gepubliceerd in Nature Genetics. De Keck School of Medicine van het USC leidde de aanval en vond nog negen genen die verband hielden met HG. Zes ervan zijn gloednieuwe ontdekkingen.
Dit is geen milde misselijkheid. HG treft ongeveer 2% van de zwangerschappen. Vrouwen braken meedogenloos. Eten wordt een fysieke strijd. Het lichaam verhongert. Uitdroging treedt op. De risico’s voor de baby en de moeder schieten omhoog.
De vorige grote bevinding betrof het GDF15 -hormoon. Het nieuwe werk bouwt voort op dat fundament, maar oogt breder.
Onderzoekers analyseerden DNA van meer dan 10.000 vrouwen met HG. Ze vergeleken ze met 461.000 controles. De voorouders strekten zich uit over Europa, Azië, Afrika en Latino-groepen. De omvang was ongekend.
“We hebben details kunnen onthullen die voorheen onbekend waren”, legt Marlena Fejzo uit. Zij is de klinische assistent-professor die het onderzoek leidde. Meer deelnemers betekenden duidelijkere signalen.
GDF15 blijft hier de grootste slechterik. Het hormoon piekt tijdens de zwangerschap. Je genen bepalen hoe je lichaam reageert.
Sommige vrouwen hebben mutaties waardoor ze GDF15 niet vaak zien. Hun systemen zijn er niet aan gewend. Wanneer de zwangerschap toeslaat, is de schok ernstig. Braken volgt. Vrouwen die genetisch gewend zijn aan hogere niveaus doen het beter.
“Het feit dat we meerdere vooroudersgroepen hebben bestudeerd, suggereert dat de resultaten breed toepasbaar zijn.”
Dat is de andere overwinning hier. Diversiteit is belangrijk.
Vier genen stonden al op de kaart. GFRAL maakt de receptor voor het hormoon. IGFBP7 en PGR helpen bij de opbouw van de placenta. Standaard tarief tot nu toe.
Toen kwamen de nieuwe zes.
Eén valt op: TCF7L2. Het is een bekende risicofactor voor diabetes type 2. Het houdt ook verband met zwangerschapsdiabetes. De verbinding is logisch. Dit gen heeft waarschijnlijk een wisselwerking met GLP-1, een darmhormoon dat de bloedsuikerspiegel, de eetlust en misselijkheid regelt.
Er ontstaat een nieuw doelwit.
Andere genen wijzen op controle van de eetlust en plasticiteit van de hersenen. Je hersenen kunnen letterlijk leren bepaalde voedingsmiddelen met ziekte te associëren. Het is niet alleen de biologie die tegen zichzelf vecht. Het zijn neurale paden die zich vastklampen aan aversies.
Waarom veranderen de hersenen zo?
De studie vond niet alleen oorzaken. Er werden complicaties gevonden. Sommige HG-gekoppelde genen houden verband met kortere zwangerschappen en pre-eclampsie. Een gevaarlijke lus van omstandigheden.
Behandelingsopties zijn… bleh op dit moment. Zofran werkt voor misschien wel de helft van de mensen. Gedeeltelijke verlichting is niet voldoende als je honger lijdt.
Hier wordt het interessant.
Het team van Fejzo test Metformine. Een veelgebruikt diabetesmedicijn. Het verhoogt op natuurlijke wijze het GDF15 -niveau.
De theorie? Neem het voordat u zwanger wordt. Maak je lichaam ongevoelig. Leer het systeem de hormoonpiek te negeren. Voorkom de ziekte volledig.
Het is een preventieve aanval tegen misselijkheid.
We hebben de antwoorden nog niet. Klinische onderzoeken zullen tijd vergen. Maar het pad is nu duidelijker. We behandelen niet alleen symptomen. We kijken naar de bedrading eronder.
Misschien houden we eindelijk op met de psychologie de schuld te geven van wat puur biologie is.
“Nu kunnen we dieper graven in nieuwe mogelijke behandeltrajecten.”
Het werk is gedaan. Het wachtspel begint nu.
Referentie: Fejzo M, et al. Genoombrede associatie met meerdere voorouders… Nature Genetics. April 2024. [1]
