Waarom Hollywood Blockbuster-fysica moet worden genegeerd

17

Wetenschap is één ding dat scenarioschrijvers voortdurend verbijstert. Geen grote ideeën, maar echte details. Je kent het type. Het ruimteschip ontploft met genoeg licht om je netvliezen te verbranden en genoeg geluid om je trommelvliezen in confetti te veranderen. Onmogelijk. Toch kijken we er toch naar.

Waarom? Omdat de algemene bevolking hunkert naar spektakel. Ze willen dat het schip ten onder gaat, dat de held overleeft en dat het script snel beweegt. De wetenschappelijke gemeenschap daarentegen wil gewoon dat de dingen marginaal geloofwaardig zijn. Een knipoog naar natuurkunde, wiskunde, biologie en scheikunde. Geen grote overtredingen.

We kunnen de band niet terugspoelen om deze fouten te corrigeren. Maar we kunnen ze wel bekijken. Laten we beginnen met de ijsberg.

De Titanic-ramp en de fysica van de ijsberg

Laten we het hebben over Titanic. Het is een klassieker. Romantiek. Tragedie. En een masterclass in slechte wetenschap.

De film toont de ijsberg als een grillig monster met scherpe randen. Het snijdt door de romp als een mes door boter. In werkelijkheid? IJsbergen zijn chaotisch. Ze zijn afgerond. Ze zijn bot. Ze hebben geen scherpe randen waardoor de stalen voering zou kunnen worden doorgesneden.

Maar het grotere probleem is de impact zelf. De film toont een catastrofale breuk. Het schip valt uiteen. Het dringt snel door. Te snel. Het duurde twee uur en veertig minuten voordat de echte Titanic zonk. De film comprimeert dit. Het versnelt het einde. Het offert nauwkeurigheid op voor drama.

En het water? Het stort naar beneden als een stortvloed. Alsof een kraan op volle kracht draait. In werkelijkheid verliep de overstroming langzamer. Meer geleidelijk. Het schip raakte gewoon niet vol. Het kantelde. Het werd vermeld. Het kostte tijd.

“De algemene bevolking houdt van scripts boordevol actie. De wetenschappelijke gemeenschap wil de wereld zien op een manier die op zijn minst enigszins geloofwaardig is.”

Dus wat is het? Wil je de waarheid of de spanning? De film biedt spanning. De wetenschap geeft je de waarheid. Ze mengen niet. Niet echt.

De ijsberg zelf is een andere mythe. We stellen ons ze voor als torenhoge witte torenspitsen. De meeste liggen onder water. De meeste zijn bruin van vuil en puin. De filmijsberg is ongerept. Schoon. Dramatisch. Echte ijsbergen zijn lelijk. Ze zijn modderig. Het zijn niet de scherpe voorwerpen die we op het scherm zien.

Dit is een veel voorkomende Hollywood-trope. Hollywood Physics negeert regels. Het buigt ze. Het breekt ze. Voor het verhaal. Voor kaartverkoop.

Is het verkeerd? Misschien. Is het vermakelijk? Volledig.

De Titanic-ramp is goed gedocumenteerd. De feiten zijn duidelijk. De film neemt vrijheden. Het draagt ​​bij aan de romantiek. Het voegt helden toe. Het voegt een zinkend schip toe, het gaat te snel naar beneden. Het is een verhaal. Geen documentaire.

Maar de wetenschap geeft niets om verhalen. Het gaat om feiten. En de feiten zijn rommelig. Ze zijn ingewikkeld. Ze zijn niet altijd leuk om naar te kijken.

Dus de volgende keer dat je een ruimteschip ziet exploderen in verblindend licht of een held door een wormgat ziet schieten, denk dan aan de ijsberg. Onthoud Titanic. Bedenk dat de realiteit vaak minder dramatisch is dan fictie. Maar het is echt. En het is belangrijk.

Het schip zonk voor natuurkunde. Niet daardoor

De nachtelijke hemel wordt weerspiegeld in de spiegel

De reputatie van Neil deGrasse Tyson als ambtenaar op het gebied van wetenschappelijke nauwkeurigheid berust op zijn bereidheid om slordige natuurkunde ter sprake te brengen, zelfs als dit de Hollywood-elite mishaagt. Hij betrapte Jon Stewart ooit op The Daily Show omdat hij de aarde afbeeldde terwijl hij in de tegenovergestelde richting draaide als de werkelijke rotatie van de aarde. Stewart vond dit grappig. Tyson vond het lui.

En er is ook de Titanic -hemel.

Tyson merkte niet alleen de sterrenhemel boven het wrak op. Hij riep James Cameron ervoor op. De regisseur staat bekend om zijn aandacht voor historische en wetenschappelijke details, dus de kritiek van Tyson sloeg meer dan normaal aan. Niet alleen bevonden de sterren van de originele film zich op de verkeerde tijd en plaats voor de ramp, maar ze werden ook horizontaal gespiegeld. Zoals Tyson zei: dit is een Rorschach-test, opgesteld door iemand die geen interesse heeft in astronomie.

Cameron leek geïrriteerd door de kritiek. Toen “Titanic” in 2012 echter opnieuw werd uitgebracht, werd het starfield gecorrigeerd. In april 1912 kwam de achtergrond eindelijk overeen met de echte nachtelijke hemel. De wetenschap heeft gewonnen. Dat is tenminste wat de marketingafdeling deed.

9: “Star Wars”

Laten we dit probleem voor eens en voor altijd oplossen. Er is geen geluid in de ruimte. Niets. De ruimte is een vacuüm. Er bevinden zich geen deeltjes in het vacuüm. Geluid vereist de trilling van deeltjes. Geen deeltjes betekent geen trillingen. Geen trilling betekent stilte.

Tenzij we het natuurlijk over stofzuigers hebben. Deze zitten vol stof en puin en maken vreselijke geluiden. Maar in het interplanetaire vacuüm ben je doof.

Daarom zijn alle bip, zap, yowl en kerpow die je in ruimtefilms hoort pure fictie. Filmmakers weten dat. Ze weten ook dat stille scènes van luchtgevechten met gevechtsschepen zonder een piepgeluid saai zijn. Geluidseffecten kunnen niet worden overgeslagen. Zonder hen verdwijnt de opwinding. Je kunt de verf ook zien drogen.

Een TIE-jager die de Millennium Falcon achtervolgt in Star Wars? Stilte. Echt. Pas toen de geluidstechnici tussenbeide kwamen, kreeg de strijd een stem. En de explosie? Dit zijn totaal verschillende categorieën leugens. Maar daar komen we wel achter.

8:“变形金刚”

Het motto is lui. Een personage van een wolkenkrabber duwen is een afkorting voor schrijvers die onmiddellijke inzet nodig hebben, maar geen nieuw plotkader. Het is dramatisch. Het is luidruchtig. Het werkt. Maar de natuurkunde heeft een andere mening over deze kwestie.

Als dit personage de grond raakt, springt het niet weg. Ze breken. En als je ze in de lucht vangt, verandert dat niets aan het resultaat.

De fysica van “opnemen”.

Hollywood houdt van dramatische buit. Denk aan de webgevleugelde omhelzing van Spider-Man of de snelle redding van Superman. Het slachtoffer hapt naar lucht. De held lacht. De menigte juicht.

In werkelijkheid is de persoon al dood.

Dit is de reden waarom het opslaan mislukt:

Het momentum gaat niet verloren. Als je van een hoogte valt, versnel dan totdat je de eindsnelheid bereikt. Wanneer je deze snelheid bereikt, beweegt je lichaam met dodelijke kracht. Iemand betrappen maakt niet onmiddellijk een einde aan deze macht. Het brengt het over.

De aarde wint. Of de metalen hand van Optimus Prime of de armen van Spider-Man de impact absorberen, het lichaam van het slachtoffer moet nog steeds tot nul worden afgeremd. Als ze een stevig oppervlak raken terwijl ze zich vasthouden, maakt het hun ingewanden niet uit wie ze heeft gevangen. Ze ontploffen. Als een watermeloen.

De “Pulpy Pile”-realiteit. Of het slachtoffer nu op de stoep belandt of door zijn redder wordt laten vallen, de uitkomst is hetzelfde. Een complete fysieke mislukking. Een held kan haar redden van een val, maar hij kan haar niet redden van een crash.

Transformers heeft het mis

Transformers gebruikt deze truc vaak. Personages worden vanaf een hoogte geduwd of gegooid. Enorme robots rennen achter hen aan. Ze zullen ze vangen.

Ziet er heroïsch uit. Dat is het niet.

De natuurkunde zal niet standhouden. Karakters zouden in beide scenario’s dood moeten zijn. De film negeert het feit dat de schade ontstaat tijdens de crash, en niet alleen tijdens de val.

Andere fouten

Dit is niet alleen een Transformers -probleem. Het is een klassieker in het actiegenre.

  • The Day After Tomorrow: Personages overleven onmogelijke crashes omdat het script dit vereist.
  • Superheldenfilms: Elke held met een cap heeft iemand gered uit een brandend gebouw of verdieping. Geen van hen is feitelijk verantwoordelijk voor retardatietrauma.

Het publiek gelooft het niet. Wij willen gejuich. Wij willen blaffen. Maar de wetenschap blijft hetzelfde.

Als je je eigen verhaal schrijft, sla dan de werkshow over. Of geef in ieder geval toe dat de haak niet werkt. Het lichaam liegt niet. De zwaartekracht ook niet.

Het is een klein detail. De meeste kijkers merken het niet. Maar degenen die dat wel doen? Je gaat kraken.

De temperatuur daalt. Snel.

Tijdens het verblijf bereikte de daalsnelheid 10 graden per seconde. Zo werkt thermodynamica niet. Dat is hoe een plotapparaat werkt. Toen de watertemperatuur -90°C bereikte, heeft het verhaal de realiteit al in het stof gelaten.

De meest flagrante fout is niet de snelheid van de bevriezing. Dat is wat er met het water gebeurt.

Manhattan overstromingen. Dan vriest het. Onbuigzaam.

Het probleem is hier. Water zet uit als het bevriest. Dit is basischemie. IJs neemt meer ruimte in beslag dan vloeibaar water. Als gevolg hiervan is de temperatuur van het ijs in het ijs enorm en is de totale productiekracht van het ijs enorm. Het zou beton doen versplinteren. Het zou staal verpletteren. Het etentje werd gehouden in de grote toren in de lucht en de explosie was verdeeld in vier en vijf delen.

Maar in de film? Het water blijft daar gewoon liggen. Een bevroren blad. De gebouwen zijn hoog en hoog. Mensen lopen op het oppervlak.

Het tart elke bekende wet van de natuurkunde. De waterassemblage breidt zich uit. Het verplettert dingen. De vraag naar de productie van ijsblokjes is echter nog steeds hoog, dus de natuurwet dekt dit niet.

“Het waterijs zet op dat moment uit. Het gevolg is dat het water overstroomt en het ijs onmiddellijk wordt vernietigd en het gebouw in het ijs explodeert.”

6: “War of the Worlds” en de logica van buitenaardse landbouw

Snel vooruit naar 2005. War of the Worlds van Steven Spielberg verruilde de klimaatchaos voor een buitenaardse invasie. En toch is de wetenschap net zo wankel.

Laten we de instellingen eens bekijken.

De film speelt zich af in de buitenwijken van New Jersey. Een rij huizen. Strakke buurten. Wanneer de buitenaardse statieven arriveren, beginnen ze echter overal in de stad enorme gaten te graven.

Waar zijn de bouwvergunningen?

Belangrijker nog: waar zijn de buren?

Het is onmogelijk om een ​​gat van 9 meter diep te graven aan de rand van een bevolkt gebied zonder dat iemand het merkt. Iemand zag een hoop vuil. Iemand belt de HOA. Iemand belt de stad. De buitenaardse wezens beschikken over veel geavanceerdere technologie dan wij, maar op de een of andere manier houden ze geen rekening met menselijke nieuwsgierigheid en bestemmingswetten.

Of misschien bestonden er al statieven voordat de mens zich vestigde. Maar het suggereert dat ze op braakliggende terreinen zijn beland in afwachting van ontwikkeling in de omliggende buitenwijken. Hierdoor bevinden zij zich in een slechtere positie dan wij als het om onroerend goed gaat.

Maar de grootste wetenschappelijke fout van de aliens was niet een slordige stadsplanning. Dit is hun dieet.

Indringers verzamelen biomassa. In het bijzonder verwijdert het vocht uit het menselijk lichaam. Waarom? Omdat hun voedselbronnen naar huis komen. Ze hebben nieuwe voedingsstoffen nodig.

Verhaal: Menselijk bloed is giftig voor hen.

Laten we hier een kleine pauze nemen.

Als deze universiteitsmensen de 銀河系を何光年あなりしてててててていてててています verlaten, hebben ze 知性. Ze moeten biologie begrijpen.

Ze hebben het niet eerst getest.

Ze hebben geen monster uitgevoerd. Ze hebben geen monster opgestuurd. Ze begonnen net mensen uit te drinken.

Dit is een fundamentele wetenschappelijke techniek.

Maar ze misten iets voor de hand liggends.

Het is een groot aantal bacteriën en virussen. Menselijk bloed is geen maaltijd voor een immuunsysteem dat zich niet heeft ontwikkeld tegen de ziekte van de aarde. Dit is 死刑宣告だ.

Die buitenlander stierf in 風邪. 文字通り。

Mislukking is geen menselijke weerstand. Het doet geen fundamentele biologische test voordat menselijke biomassa wordt geconsumeerd.」

Er zijn meer mogelijkheden om dit te doen.

5: “X战警”和突变生物学

然后是“X战警”系列。

二十多年来,这些电影探索了一个简单的前提:基因突变赋予人类特殊能力。

独眼巨人从他的眼睛发射激光。 磁力控制金属。 风暴主宰天气。

这很有趣。 这很令人兴奋。这在生物学上是完全不可能的。

考虑能源。

这些能量从哪里来? 他的

Stop. Stop gewoon.

Stel je de arrogantie eens voor. Je ouders waren saai. Homo sapiens. Gemiddeld. Ze staarden nooit naar een locomotief en wonnen. Ze vonkten geen plasma uit hun ogen. Jij bent echter het toppunt. De upgrade. De volgende stap.

Dat klinkt geweldig totdat je beseft dat de biologie niets om jouw verhaal geeft. Evolutie heeft geen ladder. Er bestaat geen ‘perfectie’ aan de top. Er is alleen maar overleven. Je concurreert met een mug die je zojuist hebt doodgeslagen en een leeuwin die momenteel je arm eraf rukt. De natuur schept geen goden. Het bouwt dingen die niet onmiddellijk sterven.

En dat is de eerste scheur in de fundering. Echte verandering is glazig. Het is incrementeel. Dat zijn een miljoen generaties van kleine veranderingen. Het gaat er niet om dat je op dinsdag wakker wordt en plotseling met je gedachten een snel rijdende trein kunt laten ontsporen omdat een gekke wetenschapper je in de baarmoeder een slecht kapsel heeft gegeven.

De X-Men -franchise negeert dit. De mutanten hier evolueren niet langzaam. Ze breken de natuurkunde. Ze stoppen de treinen. Ze blazen ze op. Ze gebruiken telepathie om de conducteur op de rem te laten trappen. Het is geen wetenschap. Dat is geen realisme. Het is niet eens dichtbij.

Maar laten we zeggen dat je een van de gelukkigen bent. Stel je voor dat je de optische explosies van Cyclops hebt. Je bent wandelende artillerie. Het universum is misschien niet logisch, maar jij hebt de macht. En macht is nuttig. In het bijzonder moet u misschien naar de ruimte gaan.

4: “Armageddon”

Ja, dat lees je goed.

Als je lasers uit je ogen kunt schieten, kunnen de jongens in de volgende film je hulp goed gebruiken.

Niet omdat de plot dit vereist. Niet omdat het script dat zegt. Maar als je met één blik door rotsen heen kunt kijken en asteroïden kunt laten verdampen, ben je feitelijk de krachtigste space shuttle die ooit is gebouwd. Waarom een ​​raket sturen als je gewoon… kunt vliegen?

Het is zeker een stuk. Maar dat geldt ook voor het idee dat een enkele genmutatie je goddelijke vermogens geeft, terwijl je tienduizend jaar biologische ontwikkeling overslaat.

Als je echter op zoek bent naar een ander doel dan je te verstoppen voor de regering of tegen Magneto te vechten, dan is Armageddon misschien wel jouw roeping. Of op zijn minst een heel duur optreden.

Armageddon van Michael Bay blijft een masterclass over hoe je geen script moet schrijven als je om echte natuurkunde geeft. De schrijvers leken meer geïnteresseerd in het creëren van ongemakkelijke romantische beats tussen Ben Affleck en Liv Tyler dan ervoor te zorgen dat de plot niet onder zijn eigen gewicht instortte.

Laten we naar de cijfers kijken. Zweft er een asteroïde zo groot als Texas rond in ons zonnestelsel? Nee. Het grootste object in de buurt van de aarde heeft een diameter van ongeveer 900 kilometer. De Armageddon asteroïde zou ergens tussen de 1300 en 2200 kilometer breed zijn. Dat is aanzienlijk overdreven.

Dan is er het plan. Kan een asteroïde daadwerkelijk door een komeet worden geraakt? Statistisch gezien is het bijna onmogelijk. De kansen zijn zo klein dat u uw huis er niet op moet inzetten. Zelfs als een komeet erin zou slagen deze asteroïde uit zijn baan te slaan, zou hij dan met de kracht van 10.000 atoombommen op de aarde neerstorten? Nee. Maar hier is de twist: dat aantal is een understatement. De werkelijke impactenergie zou veel hoger zijn dan de film suggereert.

Zouden we een object van deze omvang pas opmerken als het zich praktisch bovenop ons bevindt? Absoluut niet. Als we functionele telescopen hadden gehad, zou de hele planeet het hebben zien aankomen.

De wetenschappelijke onnauwkeurigheden houden daar niet op.

Onafhankelijkheidsdag

De logische kloof in de buitenaardse invasie

Roland Emmerichs Independence Day is minder een sciencefictionthriller en meer een viering van het Amerikaanse exceptionisme en militaire hardware. Maar als je de explosies en het zwaaien met vlaggen wegneemt, valt het uitgangspunt onder fundamenteel astronomisch onderzoek uiteen.

Hoe detecteer je een vloot van interstellaire schepen? De film suggereert dat de verhultechnologie van de buitenaardse wezens hen onzichtbaar maakt totdat ze vlak boven de grote steden hun warpsnelheid verliezen. In werkelijkheid zijn hittesignaturen moeilijk te verbergen. Elk object dat met interstellaire snelheden door de ruimte reist, zou voldoende thermische straling genereren om door infraroodsensoren te worden opgemerkt lang voordat het ons zonnestelsel binnendrong, laat staan ​​onze atmosfeer.

De film speelt ook snel en los met orbitale mechanica. Het buitenaardse moederschip zweeft boven Washington D.C., stil in de lucht. Dit negeert het feit dat de aarde op de evenaar met een snelheid van ongeveer 1600 kilometer per uur draait. Als een schip op één plek ‘stilstaat’ zonder in een baan om de aarde te draaien, heeft het motoren nodig die in staat zijn de rotatie van de aarde voortdurend tegen te werken. Dat vereist een oneindige hoeveelheid energie, die de film gemakshalve negeert.

Dan is er het wapen van keuze. De mensen besluiten een straaljager gevuld met kernkoppen in de motor van het buitenaardse moederschip te vliegen. Het is een gewaagd plan. Het is ook enorm onpraktisch. Kernwapens zijn ontworpen om te ontploffen bij een botsing of in de lucht. Ze werken niet als geleide raketten. Proberen een kernkop in een specifieke motorinlaat te sturen, is hetzelfde als proberen een naald in te rijgen tijdens het parachutespringen.

Maar de echte kicker? De kwetsbaarheid van de aliens. Het menselijke virus dat hun computersystemen laat crashen, is gebaseerd op een mainframebesturingssysteem uit de jaren 80. Waarom zouden geavanceerde interstellaire reizigers, die sterrenstelsels kunnen doorkruisen, verouderde software gebruiken? Het is een plotgat dat zo groot is dat de hele buitenaardse vloot erin past.

Maakt het uit? Waarschijnlijk niet. Jij

De codekloof in ‘Onafhankelijkheidsdag’

Jeff Goldblum schrijft niet alleen. Hij doet digitaal karate op het toetsenbord. Het scherm knippert. Hij schreef het virus. Het is voor een buitenaards moederschip. In de film redt het de wereld. Hoe zit het in werkelijkheid? Die mogelijkheid bestaat niet.

Denk er eens over na. Verschillen op soortniveau zijn niet zomaar te coderen. De kloof tussen de menselijke IT-infrastructuur en buitenaardse besturingssystemen is groter dan de oorlog tussen Mac en PC. Ze gebruiken verschillende fysieke principes. Ze kunnen in verschillende dimensies denken. Er is geen universele “USB-poort” voor zielen.

Het idee dat een eenzame programmeur dit gat zou kunnen opvullen met een paar uur verwoed typen is dus pure fantasie. Een goed verhaal klopt. Dit is geen wetenschap.

Humanoïde hiërarchie in Star Trek

Als computeren onmogelijk is, wat gebeurt er dan met de liefde? Star Trek laat zien dat het gemakkelijk is. Onze zogenaamde afgezanten zwerven door de melkweg op zoek naar liefde van wezens zoals wij. Ze hebben gewoon een gekleurde huid of een extra neusbrug.

Het is een handige metafoor. We willen de gezichten van mensen in de ruimte zien. We willen geen geleiblokjes zien.

Maar kijk eens naar de biologie. Om twee soorten te laten kruisen, moeten ze compatibele genetica hebben. De structuur van DNA. Chromosoom nummer. Star Trek negeert dit. De meeste buitenaardse wezens lopen op twee benen. Twee handen. Eén hoofd. Ze dragen ook uniformen die op menselijke kleding lijken.

Dit is luie wereldopbouw. Met andere woorden, dit is ook een soort wensvervulling.

Statistisch gezien is de kans om een ​​kruisende mensachtige tegen te komen nul. De ruimte is groot. Het leven bestaat waarschijnlijk uit micro-organismen. Of simpel. Er is sprake van een medisch noodgeval wanneer een bacteriële infectie wordt gedetecteerd. Op zoek naar een minnaar? Dit is een mythe.

“De realiteit die het dichtst bij andere levensvormen in het universum ligt, is een bacteriële infectie.”

Dit is een vreselijke film. Niemand wil romantiek in een petrischaaltje zien. Daarom houden wij mensen vast die protheses gebruiken. Het is veiliger. Heel vertrouwd. Dit is verkeerd.

スペースボール」は悪びれずデタラメ

そしてスペースボール もあります。 メル・ブルックスは、これらのルールが適用されないことを知っています。 SF の比喩に対する風刺です。

ウィネベーゴは宇宙船です。 レーダーアンテナがラズベリーを吹き飛ばして固着してしまいました。 これは意図的におかしなことです。

Barf, 半分人間で半分猫です。 Vinnie is een van de meest invloedrijke van de wereld. これらはすべて冗談です。 宇宙の生物学について実際的な考察 がいかにほとんど行われていなかったかを浮き彫りにしている。

Mega Maid, een dienstmeisje, een dienstmeisje 実際、この行動は悲惨なものとなるでしょう。しかし映画はそんなことは関係ない。

“Belachelijke snelheid” 物理学が許容するよりも高速です。ビジュアルがぼやけています。 これでは意味がありません。

Spaceballs staat niet op nummer 1 van deze lijst omdat het de slechtste sciencefiction ooit geschreven is. Het staat er niet op omdat het zijn eigen absurditeit eerlijk erkent. Het weet dat het nep is. Het knipoogt naar de camera. Wij accepteren dat. Omdat het ons niet probeert te misleiden.

Andere inzendingen proberen onzin voor feiten door te laten gaan. Deze lacht er gewoon om.

Realiteitscheck

We kijken naar deze films om te ontsnappen. We hopen dat de code werkt. We hopen dat de aliens sexy zijn. We hopen dat het ruimteschip snel gaat.

Maar het universum geeft niet om onze fantasieën. Het weer is koud. Het is leeg. Het zit vol dingen die we niet kunnen begrijpen.

Wanneer de lichten in het theater aangaan, blijft de echte vraag bestaan. Zoeken we naar vrienden tussen de sterren? Of enkel naar onze eigen weerspiegeling?

Het antwoord kan eenvoudiger zijn. En nog eenzamer.