De oceaan roept. En Solar luistert. 🌊
Grond is duur. Het is schaars. Het behoort tot boerderijen, steden en bergen. Daarom keken onderzoekers elders. Richting het water. Richting Taiwan.
De installatie
Taiwan zit vol. Ongeveer zo groot als Nederland, maar toch de thuisbasis van nog eens 5 miljoen zielen, de meeste opgesloten in bergachtig terrein. Waar plaats je zonnepanelen? Niet op de heuvels.
Chenya Energy heeft er in plaats daarvan een gebouwd. In 2021 lanceerden ze een drijvend fotovoltaïsch project van 181 megawatt in de industriële baai van West-Taiwan. Het ligt op 1,8 vierkante kilometer water. Ze noemen het offshore drijvende fotovoltaïsche.
Voor een eerlijke test vergeleken ze het met de landcentrale van de Taiwan Power Company. Die is ouder. Groter zelfs (100 MW op 1,4 vierkante kilometer). Maar het waterproject heeft meer capaciteit, dus normaliseerden ze de cijfers. Exclusief de extra 81 MW. Vergelijk nu appels met appels.
De resultaten
Hier is de clou. De drijvende array produceert 12% meer elektriciteit.
Wat de kosten betreft, bijt de zee. Operaties zijn duurder. Je vecht tegen vocht. Roest. Zout spray. Golven die niet ophouden te beuken. Onderhoudsploegen jetskiën rond om drijfhout te ruimen. Ze schrobben panelen van smalle looppaden. Vogelpoep stapelt zich op. Het zout blijft plakken.
Toch wint het.
De nettowinst bedraagt 11%, tegenover 8% voor het landsysteem. Meer vermogen compenseert de hogere rekeningen.
“Voor koolstofreductie… OFPV is veel beter dan landgebaseerd”, zegt hoofdonderzoeker Ching-Feng Chen. “Installeren op zee is natuurlijk lastig. Maar het loont.”
Warmte doodt de efficiëntie. Periode. Zonnepanelen haten de temperatuur van de zon. Land warmt op. Water blijft koel: gemiddeld ongeveer 2 tot 3 graden koeler. De oceaanlucht is nog kouder. De wind waait harder.
Zo blijven de panelen efficiënt. De hitte wint nooit.
Waarom niet overal?
Drijvende zonne-energie is niet nieuw. Ruim 1.100 systemen drijven op reservoirs en meren. Meestal in Azië. China leidt. De grootste? Een gigawattinstallatie in Shandong. Enorm. Ondiep water helpt.
Offshore? Moeilijker.
De Taiwanese installatie ligt bij eb direct op de zeebodem. Boeien houden het overeind. Ankers slepen naar beneden. Het moet krachten kunnen weerstaan waar grondstations geen last van hebben. De bouwkosten zijn 30% hoger. Je hebt staal nodig dat de rotting overleeft. Elektronica die de golf overleeft.
Het is niet altijd goed gegaan. In Nederland rukten Shell en Eneco een systeem kapot nadat een oververhitte elektrische connector het begaf. Slecht deel. Slechte dag. Andere prototypes overleven echter sinds 2019 golven van 10 meter nabij Nederland.
Dan is er nog de ecologische kater. Zwevende tinten doden het mengen van zuurstof. Licht dimt voor fytoplankton. Het waterleven heeft het moeilijk in de schaduw.
‘Als je verder weg gaat, worden de golven bruut’, zegt Vincent Bax, die dit in Nederland onderzoekt. “Blijf dicht bij de kust en de biodiversiteit lijdt eronder. Afweging. Altijd.”
Wie heeft dit nodig?
Misschien heeft nog niemand dit nodig.
Chen verwacht alleen groei daar waar de wind niet werkt. Denk aan eilandstaten met intense zon maar weinig zeewind. Japan. Indonesië. Caribische landen. Taiwan zelf.
Combineer windenergie en drijvende zonne-energie op 1% van de geschikte oceaan en dek in 2050 30% van de mondiale vraag af. Een enorm potentieel. Maar het blijft voorlopig een niche.
Het onderzoek negeert langdurige stormslijtage. Stormen eten drijvende technologie. Golven slaan op ankers. Zullen de panelen het twintig jaar volhouden in de kolkende open oceaan?
Niemand weet het. Niet echt.
Locatie is het belangrijkst. Doe het goed en de winst zingt. Als je het verkeerd doet, vis je gecorrodeerd metaal eruit.
Wij hebben de technologie. De wiskunde klopt. Het water is daar.
Misschien wacht de oceaan op ons besluit. 🏝️
