Peter Serkin zmarł 1 lutego 2020 roku. Miał 72 lata. Przyczyną śmierci nie była aureola chwały. To były jego własne zasady.
Nie tylko przełamał stereotypy klasycznego wykonawstwa. Odrzucił je całkowicie.
Urodzony 24 lipca 1947 roku w Nowym Jorku Serkin dźwigał ciężar muzycznej dynastii. Jego ojcem był Rudolf Serkin, tytan sztuki fortepianowej. Ale Piotr nie chciał zadowolić się rolą następcy tronu. Chciał stać się kimś innym. Coś nowoczesnego.
Cudowne dziecko, które porzuciło strój formalny
Serkin wcześnie pokazał, że nie zamierza przestrzegać ogólnie przyjętych zasad. W wieku 12 lat występował już na scenie z amerykańskimi orkiestrami. Wykonywał Mozarta. Wykonywał Haydna. Krytycy nazywali to triumfem cudownego dziecka.
Nazwał to rozgrzewką.
Do 1965 roku studiował w Curtis Institute w Filadelfii. Szkolenie było surowe. Oczekiwania są trudne. Ale Serkin miał własne pomysły na to, gdzie powinna pojawić się jego sztuka.
„Na koncertach porzucił ubiór formalny i niemal w całości poświęcił się kompozytorom XX wieku”.
To nie było chwilowe hobby. Było to wypowiedzenie wojny dławiącym tradycjom sali koncertowej XX wieku. W 1969 roku przestał nosić smokingi. Nigdy więcej fraków. Żadnych białych krawatów. Tylko on i muzyka.
Jego notatki zmieniły ostrość. Zagłębił się w twórczość J. S. Bacha. Potem Franciszek Schubert. Ale jego prawdziwa pasja biegła w innym kierunku. Awangarda XX wieku.
Dlaczego Peter Serkin rzucił muzykę po trzydziestce?
Większość pianistów klasycznych osiąga swój szczyt po czterdziestce. Serkin zniknął ze sceny pod koniec lat 20.
Na początku lat 70. wycofał się z działalności publicznej. Powody były złożone. To nie było wypalenie zawodowe. Było to poszukiwanie czegoś nowego.
Zainteresował się filozofiami niezachodnimi. Chciał zrozumieć tradycje muzyczne spoza europejskiego kanonu. Dlatego odszedł.
Podróżował po Azji. Spędził czas w Maroku. Osiadł w Meksyku. Nie ukrywał się. Słuchał.
Ten okres określa, co uczyniło go wyjątkowym. Podczas gdy jego koledzy doskonalili swoje wykonania dzieł Chopina, Serkin patrzył na świat innymi oczami. Szukał dźwięku, który nie został jeszcze nagrany.
Utworzenie zespołu Tashi i powrót
Do działalności koncertowej powrócił w 1973 roku.
Ale nie wrócił sam. Był współzałożycielem Tashi – zespołu kameralnego wymykającego się standardowej klasyfikacji. Kompozycja instrumentalna była nietypowa. Fortepian. Klarnet. Skrzypce. Wiolonczela.
To nie był typowy kwartet smyczkowy z towarzyszeniem fortepianu. To był dialog.
Repertuar Tashiego skupiał się na kompozytorach współczesnych. Wystąpili Igor Strawiński. Wystąpili Olivier Messiaen. Zgłębiali środowisko twórcze Arnolda Schönberga. Zespół zasłynął dzięki wyjątkowemu połączeniu instrumentów i muzyki współczesnej.
W latach 70. publiczne wystąpienia Serkina były rzadkością. Rzadko nagrywał. Występował jeszcze rzadziej.
Potem przyszedł rok 1980.
Po 1980 r.
